مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٩٦ - آیة الله بروجردی در آستان&#١٧٢٨ رحلت

بعضی دیگر گفتند: تشکیل حوزۀ علمیّه بدین صورت داده‌اید! امروز طلاّب قم به هفت هزار نفر رسیده است در حالی‌که قبل از آمدن شما از بروجرد، از یک هزار نفر هم کمتر بودند.

با دست خود اشارة‌ً‌ ردّ کردند و گفتند: اینها چیزی نیست؛ دستم خالی است. من آرزوی شهادت و جهاد فی سبیل‌الله را داشتم و بدان موفّق نشدم. در وقتی‌که رضاخان پهلوی حجاب زنان را برداشت و عمامه‌ها را برداشت، من عازم بودم قیام کنم و در راه اسلام به شهادت برسم. مقدّمات قیام خود را فراهم کرده بودم، با بعضی از علماء شهرهای ایران مکاتبه نمودم، آنها مصلحت ندانستند و مرا منع کردند؛ فلهذا موفّق به جهاد و شهادت نشدم و اینک دستم خالی است.

در این حال آیة الله گلپایگانی گفتند: شما این حدیث را قبول دارید که: مِدادُ العلماءِ أفضلُ من دماءِ الشهداءِ؟![١]

گفتند: بلی! حدیث صحیح السّند است و من خودم با سند صحیح، آن را روایت می‌کنم.

آیة الله گلپایگانی گفتند: این دورۀ احادیث که به نام جامع أحادیث الشّیعة تألیف فرموده‌اید و این همه رنج و زحمت را متحمّل شده‌اید، جزو «مِداد العلماء» محسوب نمی‌شود؟!

آیة الله بروجردی فرمودند: امید به فضل و کرم خدا![٢]

[١]ـ در بحارالأنوار طبع حروفی مطبعۀ حیدری، ج ٢، ص ١٦، در کتاب العلم از امالی شیخ با اسناد مجاشعی از حضرت صادق علیه السلام از پدرانش از أمیرالمؤمنین علیه السّلام از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم بدین لفظ آورده است که: إذا کان یوم القیمة وُزن مِدادُ العلماء بدماء الشّهداء، فیرجّح مدادُ العلماء علی دماء الشّهداء.

[٢]ـ جنگ ١٦، ص ١٤٤.