مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٢٧ - أشعار میرداماد در موضوعات مختلفه

ای ختم رسل دو کون پیرایه تُست

أفلاک یکی منبر نه پایه تُست

گر شخص تو را سایه نیفتد چه عجب

تو نوری و آفتاب، خود سایه تُست

گویند که نیست قادر از عین کمال

بر خلقت شبه خویش حقّ متعال

نزدیک شد اینکه رنگ امکان گیرد

در ذات علیّ صورت این أمر محال

ای علم ملت و نفس رسول

حلقه‌کش علم تو گوش عقول

ای به تو مختوم کتاب وجود

وی به تو مرجوع حساب وجود

داغ کش ناقۀ تو، مشک ناب

جزیه ده سایه تو، آفتاب

خازن سبحانی تنزیل وحی

عالم ربّانی تأویل وحی

آدم از اقبال تو موجود شد

چون تو خلف داشت که مسجود شد

تا که شده کنیت تو بوتراب

نه فلک از جوی زمین خورده آب

راه حق و هادی هر گمرهی

ما ظلماتیم و تو نور اللهی

آنکه گذشت از تو و غیری گزید

نور بداد ابله و ظلمت خرید

در کعبه قل تعالوا از مام که زاد

از بازوی باب خطه خیبر که گشاد

بر ناقۀ «لا یؤدی الاّ» که نشست

بر دوش شرف پای کراسی که نهاد

در مرحله علی نه چون اوست نه چند

در خانه حقّ زاده به جانش سوگند

بی فرزندی که خانه زادی دارد

شکّ نیست که باشدش بجای فرزند

تجهیل من ای عزیز آسان نبود

بی از شبهات