مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٩ - غدیریّ&#١٧٢٨ سیّد مرتضی

در صفحه ٢٧٧ گوید:

و هناک فتاوی مجرّدةً من قذف سیّدنا المترجم بالإعتزال تارةً و بالمیل إلیه اُخری، و بنسبة وضع کتاب نهج البلاغة إلیه طوراً من أبناء حزم و جوزیّ و خلّکان و کثیر و الذَّهبیّ و من لفَّ لفَّهم من المتأخّرین؛[١] و بما أنَّها دعاوی فارغةٌ غیرُ مدعومة بشاهد و کُتُبُ سیّدِنا الشّریف یَهتِفُ بخلافها، و مَن عرفه من المنقّبین لا یشکّ فی ذلک. و قد أثبتنا نسبةَ نهج البلاغة إلی الشّریف الرضیّ بترجمته، نضرب عن [تنفیذ] تلکم الهَلْجات صفحاً.

و لإبن کثیر فی البدایة و النهایة، جلد ١٢ صفحه ٥٣، عند ذکر السیِّد سبابٌ مُقذِعٌ، و تحاملٌ علی ابن خلّکان فی ثنائه علیه جریاً علی عادته المطَّرِدة مع عظماء الشّیعة «و کُلُّ إناءٍ بالّذی فیه یَنضَحُ».

و نحن لا نُقابله إلاّ بما جاء به الذکر الحکیم: (وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا).[٢]

و در صفحه ٢٦٩ و ٢٧٠ مشایخ سیّد مرتضی را ده نفر شمرده است؛ از جمله: شیخ مفید (متوّفی ٤١٢) و هارونبن موسی تلعکبریّ (متوّفی ٣٨٥) و شیخ صدوق محمّدبن علیّبن بابویه (متوّفی ٣٨١) و برادرش حسینبن علیبن بابویه و تلامذۀ او را ٢٢ نفر شمرده است؛ از جمله: شیخ طوسی (متوّفی ٤٦٠) و سلاّر دیلمی، و ابوصلاح حلبی، و قاضی عبد العزیزبن البرّاج (٤٨١) و ابن حمزه علوی (متوّفی ٤٦٣) و ابو الفتح کراجکی، و محمّد دوریستی، و مفید ثانی عبدالرحمنبن احمد رازیّ، و ابن قدامۀ، و شیخ احمدبن حسنبن احمد نیشابوری خزاعی، که از أجلّ تلامذۀ او محسوب می‌شده است.

در صفحه ٢٧٤ گوید: سیّد مرتضی برای شاگردان خود شهریّه و جرایات و

[١]ـ نظراء جرجی زیدان فی آداب اللّغة، ج ٢، ص ٢٨٨، و الزرکلی فی الأعلام، ص ٦٦٧.

[٢]ـ سوره فرقان (٢٥) ذیل آیه ٦٣.