مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٢٦ - ترجم&#١٧٢٨ احوال معروف بن خرّبوذ

فقال معروفُ بنُ خرّبوذ: و لها تفسیرٌ غیرُ ما یَذهب فیها أهلُ الْغُلُوِّ.

و منها ما رواه هو (ره) عن طاهر، قال: حدّثنی جعفر، قال: حدثنا الشّجاعی عن محمّد بن الحسین، عن سلام بن بشر الرّمانیّ و علیّ بن إبراهیم التّیمیّ عن محمّد الإصبهانیّ، قال:

کنتُ قاعداً مع معروف بن خرّبوذ بمکّةَ ـ و نحن جماعةٌ ـ فمَرَّ بِنا قومٌ علی حَمِیرٍ مُعتمِرون من أهل المدینة، فقال لنا معروفٌ: سَلُوهم هل کان بها خبرٌ؟ فسَألناهم، فقالوا: مات عبدُالله بن الحسن؛ فأخبَرناه بما قالوا. فلمّا جاوزوا مَرَّ بنا قومٌ آخَرون، فقال لنا معروفٌ: فَاسْألوهم، هل کان بها؟ فسَألناهم. فقالوا: کان عبدُ الله بن الحسن بن الحسن علیهالسّلام أصابَتْهُ غَشیَةٌ و قد أفاق؛ فأخبرناه بما قالوا. فقال: ما أدری ما یقول هؤلاء و اُولئک؟! أخبَرَنی ابنُ المُکَرَّمَةِ[١] (یعنی أبا عبدالله علیهالسّلام): إنَّ قبرَ عبدِ الله بنِ الحسن و أهلِ‌ بیته علی شاطئ الفرات.

قال: فحَمَلَهم أبو الدّوانیق؛ فقَبَروا علی شاطئ الفرات.

وجه دلالته علی مدحه: أنّ جزمَه بما أخبره به الصّادقُ علیهالسّلام یَکشِفُ عن قوّة إیمانه.

مرحوم مامقانی پس از نقل چند خبر در ذمّ وی، آنها را توجیه و تفسیر نموده و اثبات جلالت مقام و توثیق و مدح او را می‌نماید.

و شیخ محمّد تقی تستری در قاموس الرّجال، جلد ٩، صفحه ٥١ تا صفحه ٥٣، نیز به همین منوال مشی نموده است و روایاتی در مدح وی ایراد کرده است.

[١]ـ در منتهی الآمال، ج ٢، ص ٨١، در احوالات حضرت صادق علیهالسّلام گوید: «مؤلّف گوید که: اُمّ فروه چندان مجلّله و مکرّمه بود که به سبب آن، از حضرت صادق علیهالسّلام گاهی به ابن المُکَرَّمَه تعبیر می‌کردند.»