شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٧٠ - لطف خدا در دعا

به درگاهت آمدم و تو را مى‌خوانم و درخواست دارم، بى‌دعوت نيامدم، تو خودت مرا در دعا اذن دادى و فرمودى: وَ سْئَلُوا اَللّهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اَللّهَ كانَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيماً[١]، (از فضل و بخشش خدا براى رفع تنگناها درخواست و مسئلت كنيد به يقين خداوند به هر چيزى داناست). امير المؤمنين عليه السّلام: «و اعلم انّ الذّى بيده خزائن السّماوات و الارض قد اذن لك فى الدّعاء و تكفّل لك بالاجابة و قد امرك ان تسئله ليعطيك و تسترحمه ليرحمك.»[٢]، حضرت على عليه السّلام به امام حسن عليه السّلام مى‌فرمايد: (فرزند عزيزم بدان آن خدائى كه خزانه‌هاى آسمان‌ها و زمين در دست قدرت اوست، دعا و درخواست را به تو اجازه داده و اجابت را ضامن گشته است و به تو دستور داده از او بخواهى تا به تو ببخشد و از او رحمت و مهربانى طلب كنى تا مهربانى كند.)

در اين قسمت از دعاى افتتاح عرض مى‌كنيم: خدايا! با اين كه من لايق نيستم لطف تو اقتضا كرده و مرا اجازه فرمودى به درگاه تو بيايم و حاجاتم را از تو مسئلت كنم تو بزرگ بزرگانى تو جبّار آسمان و زمينى، من با اين روسياهيم، آخر من كجا و تو كجا، امّا خودت اذن داده‌اى و لطف توست كه مرا رخصت داده‌اى به درگاهت بيايم و عرض حاجت كنم.

[١]- نساء، ٣٢.

[٢]- نهج البلاغه، نامه ٣١ امير المؤمنين به امام حسن عليه السّلام فراز ٣٤.