شرح و تفسیر دعای افتتاح
(١)
زندگينامه آيت اللّه ايزدى قدّس سرّه
١٣ ص
(٢)
هجرت به قم و امرار معاش و اداره زندگى
١٤ ص
(٣)
مراحل تحصيل، اساتيد، موفقيتها و مصاحبت با بزرگان
١٥ ص
(٤)
بازگشت به نجفآباد، سير عملى و فعاليتهاى اجتماعى
١٨ ص
(٥)
فعاليتهاى انقلابى و مبارزات سياسى تا پيروزى انقلاب
٢٠ ص
(٦)
فعاليتهاى پس از انقلاب
٢٥ ص
(٧)
آيت اللّه ايزدى در كلام بزرگان
٢٩ ص
(٨)
پيشگفتار
٣٣ ص
(٩)
حمد و ثنا
٣٧ ص
(١٠)
حمد حقيقى
٣٩ ص
(١١)
عقيده معتزله در صفات ثبوتيه
٤١ ص
(١٢)
حمد را از خدا بياموزيم
٤٣ ص
(١٣)
لطف و احسان خداوند
٤٤ ص
(١٤)
نقش «واو» استيناف
٤٥ ص
(١٥)
مجازات و درس عبرت
٤٦ ص
(١٦)
حقيقت رحمت و غضب
٤٨ ص
(١٧)
نظر متكلمين در رحمت و غضب خدا
٤٩ ص
(١٨)
عقيدۀ حكما در رحمت و غضب
٥٠ ص
(١٩)
رحمت و غضب، كمال وجودى
٥٣ ص
(٢٠)
كلّى متواطى و مشكّك
٥٥ ص
(٢١)
رحمت و نقمت
٥٧ ص
(٢٢)
لطف خداوند
٥٩ ص
(٢٣)
خوف از خدا و عوامل خوف
٦٠ ص
(٢٤)
اذن و اباحه
٦٥ ص
(٢٥)
اذن تشريعى
٦٦ ص
(٢٦)
اذن تكوينى
٦٧ ص
(٢٧)
لطف خدا در دعا
٦٩ ص
(٢٨)
قرب حق
٧١ ص
(٢٩)
اهميت دعا
٧٤ ص
(٣٠)
حقيقت دعا
٧٦ ص
(٣١)
عبوديت و بندگى تكوينى
٧٩ ص
(٣٢)
قوّۀ مولّده
٨٠ ص
(٣٣)
عقيدۀ مسيحيان
٨٢ ص
(٣٤)
عبوديت رفتارى
٨٤ ص
(٣٥)
عبوديت و عبادت رسمى
٨٦ ص
(٣٦)
خلاصه
٨٦ ص
(٣٧)
اجابت دعا از راه اسباب طبيعى
٨٧ ص
(٣٨)
امور خارق العاده
٨٨ ص
(٣٩)
ناديده گرفتن راههاى طبيعى
٨٩ ص
(٤٠)
الهام دعا
٩٠ ص
(٤١)
معجزات و كرامات
٩٢ ص
(٤٢)
آيا دعا دخالت در كار خداست؟
٩٤ ص
(٤٣)
قابليت و دعا، شرط افاضه
٩٥ ص
(٤٤)
دعا و قضا و قدر
٩٧ ص
(٤٥)
دعا سبب معنوى
٩٨ ص
(٤٦)
بىشريك و بىفرزند
١٠١ ص
(٤٧)
حقيقت خلقت
١٠٢ ص
(٤٨)
نفى شريك
١٠٤ ص
(٤٩)
مراتب توحيد و شرك
١٠٥ ص
(٥٠)
توحيد ذات
١٠٦ ص
(٥١)
توحيد در صفات
١٠٦ ص
(٥٢)
توحيد در عبادت
١٠٧ ص
(٥٣)
توحيد در افعال (الوهيّت)
١٠٨ ص
(٥٤)
ملك و ملك حقيقى و اعتبارى
١٠٩ ص
(٥٥)
ملك حقيقى و اعتبارى
١١٠ ص
(٥٦)
ملك حقيقى و اعتبارى
١١٢ ص
(٥٧)
فرمانرواى حقيقى
١١٣ ص
(٥٨)
فرمانروايى بدون ضدّ
١١٤ ص
(٥٩)
تزاحم در عالم تكوين
١١٧ ص
(٦٠)
تزاحم در عالم تشريع
١١٨ ص
(٦١)
وحدت حقيقى عالم
١٢٠ ص
(٦٢)
نسبى بودن شرّ
١٢٢ ص
(٦٣)
گنجينههاى جود و كرم و افزايش آن
١٢٧ ص
(٦٤)
صورت صناعى و طبيعى
١٣٠ ص
(٦٥)
امكان استعدادى و ذاتى
١٣١ ص
(٦٦)
قابليت مادّه و افاضۀ حق
١٣٣ ص
(٦٧)
دعا به زبان حال و قال
١٣٥ ص
(٦٨)
فضل و عطاى دائمى
١٣٦ ص
(٦٩)
هبه و عزّت
١٣٩ ص
(٧٠)
هدفدارى عالم و نظام خلقت
١٤٠ ص
(٧١)
قواى جسمانى و روحانى
١٤٢ ص
(٧٢)
خستگى و سختى براى خداوند محال است
١٤٤ ص
(٧٣)
الطاف الهى باعث طمع در رحمت
١٤٦ ص
(٧٤)
مصلحت در تأخير اجابت دعا
١٤٨ ص
(٧٥)
ملك و پادشاهى
١٥١ ص
(٧٦)
ربّ و تربيت
١٥٤ ص
(٧٧)
ستايش خدا
١٥٥ ص
(٧٨)
قرب و بعد رتبى
١٥٦ ص
(٧٩)
احاطۀ خداوند
١٥٨ ص
(٨٠)
مراتب نفس
١٥٩ ص
(٨١)
شهود خداوند به رازهاى پنهان و امور جزئى
١٦١ ص
(٨٢)
مراتب علم خدا يا كتاب مبين
١٦٣ ص
(٨٣)
بىشريك و بىنياز از پشتيبان
١٦٤ ص
(٨٤)
قدرت خداوند
١٦٧ ص
(٨٥)
شكر موهبتهاى الهى
١٦٨ ص
(٨٦)
رفعت مستضعفان و شكستن مستكبران
١٧٠ ص
(٨٧)
خضوع و تسبيح موجودات
١٧٢ ص
(٨٨)
تسبيح ذاتى و علم و حيات موجودات
١٧٤ ص
(٨٩)
ستايش بر هدايت
١٧٩ ص
(٩٠)
صلوات خدا و ملائكه و تكامل بعد از مرگ
١٨١ ص
(٩١)
عبوديت زيربناى ساير مقامات
١٨٤ ص
(٩٢)
فرق نبى و رسول
١٨٦ ص
(٩٣)
عبوديت زيربناى امامت
١٩١ ص
(٩٤)
پيامبر امين و صفىّ
١٩٢ ص
(٩٥)
حافظ سرّ و مبلّغ رسالات
١٩٤ ص
(٩٦)
عقد اخوّت
١٩٥ ص
(٩٧)
اتمام حجت و قدرت تكليف
١٩٧ ص
(٩٨)
وظايف مهم پيامبران
١٩٩ ص
(٩٩)
شأن نزول آيه قضاوت
٢٠١ ص
(١٠٠)
امامت و خلافت چه منصبى است؟
٢٠٣ ص
(١٠١)
امامت و ولايت فقيه
٢٠٦ ص
(١٠٢)
مقام عصمت
٢٠٩ ص
(١٠٣)
مراحل عصمت
٢١١ ص
(١٠٤)
عصمت در حفظ و ابلاغ وحى
٢١١ ص
(١٠٥)
عصمت در اعمال و اعتقادات
٢١٢ ص
(١٠٦)
عصمت و عدالت
٢١٣ ص
(١٠٧)
عصمت نوعى علم است
٢١٤ ص
(١٠٨)
تأييد روح القدس
٢١٦ ص
(١٠٩)
ملكۀ عصمت
٢١٧ ص
(١١٠)
عصمت يوسف عليه السّلام
٢١٨ ص
(١١١)
عصمت حضرت فاطمه و ائمه
٢٢٣ ص
(١١٢)
انتظار فرج و ظهور دولت كريمه
٢٢٥ ص
(١١٣)
دين خالص با ظهور مهدى (عج)
٢٣٠ ص
(١١٤)
درخواست دولت كريمه
٢٣٣ ص
(١١٥)
جامعۀ خوب و بد، معيارها و پيامدها
٢٣٤ ص
(١١٦)
بهترين امّت در سايۀ بهترين آيين
٢٣٦ ص
(١١٧)
درخواست نجات امّت در سايۀ دولت كريمه
٢٣٩ ص
(١١٨)
عطا به قدر اشتها
٢٤٠ ص
(١١٩)
هدايت و پيروزى
٢٤٢ ص
(١٢٠)
استجابت دعاى جمعى و آمين
٢٤٤ ص
(١٢١)
آخرين سخن و درخواست
٢٤٥ ص
(١٢٢)
لطف و فيض امام عليه السّلام در همۀ احوال
٢٤٥ ص
 
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص

شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٢٨ - انتظار فرج و ظهور دولت كريمه

زمين قرار خواهد داد همان‌گونه كه پيشينيان آنها را جانشين قرار داد و دين و آيينى را كه براى آنان پسنديده است برايشان پابرجا و مستقر خواهد كرد و ترسشان را به امنيّت مبدّل مى‌سازد به‌طورى‌كه تنها مرا مى‌پرستند و چيزى را شريك من قرار نخواهند داد.)

درباره كلمه «ليستخلفنّهم» دو احتمال وجود دارد: [١] - يعنى مقام خليفة اللهى بر ايشان قرار دهد نظير اينكه خداوند به حضرت داود عليه السّلام مى‌فرمايد: يا داوُدُ إِنّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي اَلْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ اَلنّاسِ بِالْحَقِّ‌١، (اى داود ما تو را جانشين خود روى زمين قرار داديم پس بين مردم براساس حق داورى كن). خداوند حضرت داود را خليفه خود قرار داده تا كسانيكه نمى‌توانند با خدا در رابطه باشند با نماينده خدا ارتباط داشته باشند.

انبياء همه خليفة اللّه هستند. درباره‌ى حضرت آدم عليه السّلام قرآن مى‌فرمايد: وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي اَلْأَرْضِ خَلِيفَةً‌، (در نظر بياور وقتى را كه پروردگارت به ملائكه فرمود من مى‌خواهم روى زمين خليفه قرار دهم.) مفسرين مى‌گويند منظور خليفه براى خدا است يعنى مى‌خواهد براى خودش نماينده يعنى آدم ابو البشر و يا انسان كامل را قرار دهد.

٢ - احتمال دوم اينكه قرار دادن خليفه به معنى «خليفة الماضين» است يعنى جانشين گذشته‌ها، آنها كه منقرض شدند ديگران


[١]- ص، ٢٦.