شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٢٨ - گنجينههاى جود و كرم و افزايش آن

مى‌كنيم.

به عبارتى مى‌توان گفت خزينه‌هاى اشياء همان ذات مقدس پروردگار است كه يك وجود بى‌پايان و نامتناهى در صفات و كمال است و منشأ تمام اشياء مى‌شود و هرچه ببخشد و ايجاد كند از خزينه‌اش چيزى كم نمى‌شود و اين‌طور نيست كه عالم از خدا متولد شده باشد.

نعوذ باللّه خداوند مثل درخت نيست زيرا درخت براى توليد از موادى كه غذاى خودش است، مقدارى ذخيره مى‌كند كه و بصورت هسته و تخم و گل درمى‌آيد بلكه تمام عالم هستى پرتوى از حق است، مانند علم كه پرتوى از وجود خداوند و يا پرتوى از وجود شخص عالم است.

ايجاد خلقت را مى‌شود مانند علم فرض كرد و يا تصوّرات نفس، كه قبلا اشاره شد وقتى اينجا نشسته‌ايد يك كوه طلا تصور كنيد اين كوه طلا مخلوق نفس شماست تا وقتى به آن عنايت و توجه داريد هست و وقتى عنايت شما از آن سلب شد، نيست و نابود مى‌شود و يا اين كه يك كوه طلا تصور كنيد بالاى كوه هم ابرهايى از زبرجد تصور كنيد و به ابرها رشته‌هايى از ياقوت و مرجان تصوير كنيد و باز تصور كنيد انسانهائى كنار كوه نشسته‌اند انتظار مى‌كشند اين ياقوتها روى سرشان بريزد تا آنها را بردارند. نفس انسان در اين بعد مثلى از خلاّقيت است و خداوند قوه خلاّقه‌اى به او عطا نموده است. عرفا مى‌گويند: «العارف يخلق بهمّته» عارف با همّت و اراده خود اشيائى را