شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٤ - لطف و احسان خداوند

سُبْحانَ اَللّهِ عَمّا يَصِفُونَ‌[١]، (پروردگار منزه است از آنچه آنان توصيف مى‌كنند). سُبْحانَ اَللّهِ وَ تَعالى عَمّا يُشْرِكُونَ‌[٢]، (خداوند منزه و برتر است از همتايانى كه براى او قائل مى‌شوند.)

نتيجه: شناخت حقيقى خداوند و توصيف كامل و در حد لياقت او براى هيچ موجودى حتى انبياء و ائمه عليه السّلام ممكن نيست چرا كه علمشان محدود و در نتيجه توصيف و تمجيدشان ناقص خواهد بود و تنها انبياء و ائمه و افراد مخلص كه آلوده به شرك نيستند، مى‌توانند خداوند را درست و خالى از شرك وصف كنند. قرآن مى‌فرمايد: سُبْحانَ اَللّهِ عَمّا يَصِفُونَ إِلاّ عِبادَ اَللّهِ اَلْمُخْلَصِينَ‌[٣]، (خداوند از هرآنچه او را توصيف مى‌كنند منزه است مگر بندگان خالص).

لطف و احسان خداوند

متن دعا: «و أنت مسدّد للصّواب بمنّك».

ترجمه: و تو با لطف و احسانت به راه راست راهنمائى مى‌كنى.

«واو» در ابتداى جمله ممكن است حاليه باشد يعنى (در حاليكه به راه صحيح راهنمايى مى‌كنى) و امكان دارد استينافيه باشد.

در اين صورت جمله‌اى است كه ارتباط به قبل ندارد. «مسدّد» اسم

[١]- مؤمنون، ٩١.

[٢]- قصص، ٦٨.

[٣]- صافّات، ١٥٩، ١٦٠.