شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٠٦ - امامت و ولايت فقيه

پيامبر نعوذ باللّه خودسرانه نبوده كه امام عليه السّلام را نائب خود قرار دهد بلكه آن‌هم به تأييد من اللّه بوده است اين خلاصه عقيده ما شيعيان است.

امامت و ولايت فقيه

در كتابهاى عقايد، امامت را اين‌طور معنى مى‌كنند: «الامامة رياسة عامّة الهيّة فى امور الدّين و الدّنيا نيابة عن النّبىّ‌»[١]، امامت يك رياست عمومى است در امور دين و دنيا به جانشينى از نبىّ مكرّم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم.

امام سجاد عليه السّلام در معرفى مقام امامت مى‌فرمايد: «اللّهمّ انّك ايّدت دينك في كلّ اوان بامام اقمته علما لعبادك، و ظاهرا منارا في بلادك بعد ان وصلت حبله بحبلك، و الذّريعة الى رضوانك و افترضت طاعته...»[٢] خدايا تو دين خود را در زمان به امامى تأييد كردى و او را چون علم (نشانه) براى بندگانت برافراشتى و مانند منارۀ نورافكن در شهرهاى خود به‌پاداشتى. پس از آن كه ريسمان او را به ريسمان خود اتّصال دادى و وى را به وسيلۀ بدست آوردن خوشنودى خود قرار دادى و اطاعت او را واجب فرمودى و از نافرمانى وى ترساندى و به فرمانبرى وى ترغيب فرمودى و پرهيز از مناهى او را لازم شمردى، مبادا كسى از او پيشى جويد و يا فاصله گيرد و وى را حافظ پناهندگان

[١]- باب حادى عشر، مرحوم علامّه حلّى با شرح فاضل مقداد.

[٢]- صحيفۀ سجاديه، دعاى ٤٧، فراز ٦٠ به بعد.