شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٠٤ - امامت و خلافت چه منصبى است؟

پيامبر، غير از تشريع احكام را دارا مى‌باشد، منتهى با يك تفاوت كه پيامبر منصب بيان و تشريح احكام و قضاوت و حكومت را بالاصاله و از طرف خداوند دارد و امام عليه السّلام بالخلافة دارد. پيامبر اين مقامات و مناصب را به اصل شرع و خداوند دارد و اين مناصب را به فرمان خداوند به اوصياء و ائمه طاهرين عطا مى‌كند و در حقيقت آنها هم مانند پيامبر با واسطه، منصوب از طرف خدا هستند، قرآن مى‌فرمايد:

إِنِ اَلْحُكْمُ إِلاّ لِلّهِ‌،[١] (حكم و حكومت فقط از آن خداست) ولى در بين مردم نمايندگان خدا براى خلق انبياء هستند خداوند به حضرت داود مى‌فرمايد: إِنّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي اَلْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ اَلنّاسِ بِالْحَقِّ‌[٢]، (اى داود ما تو را خليفه و نماينده‌ى خودمان روى زمين قرار داديم پس به ميزان حق بين مردم حكم و داورى كن). اين آيه شريفه دلالت دارد حكومت بالاصالة از آن خداست و آن را به پيامبران مثل حضرت داود عطا فرموده است.

بنابراين در عالم خلقت مقام ولايت ابتداء از نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و امامت به نصب آن حضرت مى‌باشد و وقتى مى‌گوئيم سياست از ديانت جدا نيست به اين دليل است كه اجراى مهمترين دستورات دينى بايد از ناحيه سرپرستى و زيرنظر او باشد و اين بدون ولايت ائمّه ناقص است.

قرآن كريم درباره‌ى نصب و خلافت امير المؤمنين عليه السّلام

[١]- انعام، ص ٥٧.

[٢]- ص، ٢٦.