شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٩١ - عبوديت زيربناى امامت

كانَ رَسُولاً نَبِيًّا در كافى[١] از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده فرمود:

«نبى كسى است كه در خوابش مى‌بيند و صدا را مى‌شنود و ملك (فرشته) را نمى‌بيند و رسول كسى است كه صدا را مى‌شنود و در خواب نمى‌بيند و مشاهده مى‌كند»[٢].

اين بيان امام عليه السّلام در حقيقت بيان حقيقت و ماهيّت رسالت و نبوّت نيست بلكه ذكر يكى از خصوصيات نبىّ و رسول مى‌باشد كه رسول عبارت از انسانى است كه ملك را در بيدارى مى‌بيند و صدايش را مى‌شنود ولى نبى آن كسى است كه پيام آسمانى را به صورت رؤيا مى‌گيرد و چيزى با چشم سر نمى‌بيند. و اينكه به انسانى كه فرشته را مى‌بيند رسول مى‌گويند شايد به جهت اين باشد كه فرشته‌اى را كه رسالت دارد مشاهده مى‌كند لذا به اين اعتبار رسول نام گرفته و به آن‌كه نمى‌بيند و فقط پيام را مى‌گيرد و خبر را دريافت مى‌كند نبى گفته‌اند.

عبوديت زيربناى امامت

زيد شحام مى‌گويد: من از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم مى‌فرمود: خدا ابراهيم را «بندۀ» خودش قرار داد پيش از اين كه او را نبى قرار دهد - يعنى اول در عبوديت خالص و كامل شد بعد استعداد نبوت پيدا كرد - آنگاه فرمود و خدا ابراهيم عليه السّلام را نبى قرار داد قبل از

[١]- اصول كافى، ج ١، ص ١٧٦.

[٢]- الميزان، ج ٢ ص ١٤٩ ذيل آيه ٢١٣ سوره بقره.