آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٥ - آيات قرآن مجيد
از سدّيست كه حرام هم آنها بود كه پيش از آن بر خود حرام دانستند به پيروى از پدرشان يعقوب و گفتند: خدا در تورات آنها را براشان حرام نكرد و همانا پس از تورات براى ستم و كفرشان بر آنها حرام كرد، و شيوه اين بود كه چون بنى اسرائيل گناه بزرگى ميكردند خدا خوراك خوبى را بر آنها حرام ميكرد و دچار مرگشان مينمود و اينست كه خدا فرموده براى ستم از يهودان حرام كرديم بر آنها خوراكهاى خوبى كه حلال بود براشان ١٦٠- النساء.
و گفتند: هيچ كدام آنها در تورات بر آنها حرام نشده و خودشان بر خود حرام كردند به پيروى از پدرشان يعقوب و حرمت را بخدا دروغ بستند و خداى تعالى آنها را تكذيب كرد و تورات را حجت آورد و فرمود: آن را بياورند و بخوانند زيرا در تورات بوده كه آنها به پيغمبران حلال بودند و همانا اسرائيل آن را بر خود غدقن كرد و جرأت نكردند تورات را بياورند چون راستگوئى پيغمبر ٦ را ميدانستند و خود را دروغگو ميدانستند و اين دليل درستى نبوت آن حضرت ٦ بود ...
گويم: ظاهر آيه بنا بر برخى وجوه گذشته حلال بودن هر آنچه است كه بر خود حرام كردند، خوب بينديش «أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيمَةُ الْأَنْعامِ» تفسيرش در باب انعام گذشت كه همه حلالند جز آنچه حرمتش بشما اعلام شود مانند ميته كه در آيه ديگر آمده «جز حلال از شكار» در حال احرام شما، و تفسير آيات در باب حج بيايد ان شاء اللَّه تعالى.
«منخنقه» طبرسى- ره- گفته: جانورى كه سرش را ميان دو شاخه درخت كرده و خفه شده و مرده از سدى نقل است، و از ضحاك كه گفته در دام شكارچى خفه شده و مرده و هم از قتاده است، ابن عباس گفته: مردم جاهليت حيوان را خفه ميكردند و ميخوردند.
موقوذه: حيوانى كه بزنند تا بميرد «متردّيه» از ابن عباس است كه حيوانيست كه از كوه يا جاى بلندى پرت شود و يا در چاه افتد و بميرد، و چون در چاه افتد و نشود سرش را بريد جائز است كه بدو نيزه فرو كنند و بجاى ديگر تنش جز حلقوم ضربت