آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٠٨ - روايات
«زاجر» فرستد و باو نهيب زند و نوزاد بهراس افتد و برگردد و پاهايش بته شكم آيند تا خدا بيرونشدنش را به زن و بر نوزاد آسان كند، فرمود: اگر بماند نهيبى سختتر باو زند و بهراسد و بزمين افتد هراسان و گريان از نهيب فرشته.
٢٨- در كافى: بسندى از سلام بن مستنير كه از ابى جعفر ٧ از قول خدا «مُخَلَّقَةٍ وَ غَيْرِ مُخَلَّقَةٍ، ٥- الحج» پرسيدم فرمود مخلفه آن ذرهها بودند كه در پشت آدم خدا آفريد و از آنها پيمان ستد و آنگه در پشت مردان و رحم زنان روانهشان كرد و آنانند كه بدنيا آيند تا از آن پيمان بازرسي شوند، غير مخلقه هر آدمى است كه پيمان عالم ذر را نديده چون نطفهها كه دور ريزند و بچهها كه پيش از دميدن روح سقط شوند.
بيان: بنا بر اين تاويل خلق بمعنى تقدير است يعنى آنچه در عالم مقدر شده كه جان گيرد يا مقدر نشده.
٢٩- در كافى (ج ٦ ص ١٢): بسندش تا يكى از دو امام ٧ در تفسير قول خدا عزّ و جلّ «ميداند هر چه را آبستن است هر مادر و آنچه بكاهد در ارحام و آنچه فزايد، ٨- الرعد» فرمود كاسته هر شكمى كمتر از نه ماه است، فزون آنكه بيش از نه ماه است، هر زنى در آبستنى خون بيند بشماره روزهاى آن آبستنى او افزوده شود.
٣٠- و از همان: بسندى تا ابى جعفر ٧ كه ميفرمود: نطفه ٤٠ روز در رحم بماند و آنگه علقه شود تا ٤٠ روز و آنكه مضغه باشد تا ٤٠ روز و چون ٤ ماه بپايان رسد خدا عزّ و جلّ دو فرشته آفريننده فرستد و گويند: پروردگارا چه آفرينيم؟
دختر يا پسر و فرمان گيرند پس گويند: پروردگارا خوشبخت باشد بايد پخت؟ و فرمان گيرند، باز گويند: پروردگارا عمرش چيست و روزيش چه؟ چه وضعى دارد و از اين باره چيزها شمرد و ميان دو چشمش نويسند، و چون مدت را بسر زد خدا فرشتهاى فرستد و او را نهيبى زند و وى پيمان را فراموش كرده بيرون آيد.
حسن بن جهم گفت: باو گفتم: رواست بدرگاه خدا عزّ و جلّ دعا كند تا دختر