آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٩ - روايات

و بدنبال آن مو برآرد سپس فرشته ارحام را فرستد و باو گويند عمر و كار و روزيش را بنويس و اينكه شقى است يا سعيد، فرشته گويد: از كجا اينها را ميدانم؟ باو گويند از قراء لوح محفوظ ديكته بگير، و از آنها ديكته گيرد.

٥١- در كافى (ج ٦ ص ٤٦): بسندى تا امام ششم ٧، فرمود پسر بچه در هفت سال دندان اندازد، و در هفت سال بنماز وادار شود، و در ده سال بستر آنها جدا گردد، در ١٤ سال محتلم شود در بيست و دو سال طول اقامتش بپايان رسد، و در ٢٨ سال خرد او بنهايت رسد مگر در تجربه.

٥٢- در كافى (..) بسندش تا امير المؤمنين ٧ كه هر سال چهار انگشت خودش بلند مى‌شود.

٥٣- و از همان: بسندش از امام پنجم ٧ كه: پسر بگرد بر آمدن دو پستان و بو گرفتن زير بغل بالغ نشود.

٥٤- در كافى (ج ٣ ص ٥١): بسندى كه امير المؤمنين ٧ فرمود: چون بچه پسر افتاده خايه (شل مئزر خ ب) و خرد ذكر و نظر آرام دارد اميد بخوبى و آسودگى از بدى او باشد، و اگر خايه سخت و درشت ذكر و تيز ديد است نه اميد بخوبى او است و نه آسودگى از بديش.

٥٥- در (كافى ج ٦ ص ٥١): بسندى كه امام هفتم ميفرمود: بدخلقى پسر بچه در خردسالى او خوبست تا در سالمندى بردبار باشد سپس فرمود: نبايد جز چنين باشد، و روايت شده كه زيركتر كودكان دشمنتر آنها است با ملا مكتبى.

٥٦- در در منثور (ج ٦ ص ٣١٦): از محمّد بن كعب قرظى گفت: در تورات يا گفت:

در صحف ابراهيم خواندم كه خدا ميفرمايد اى پسر آدم با من انصاف نكردى، از هيچت آفريدم، و آدمى درستت نمودم، از شيره گلت آفريدم و سپس نطفه‌اى نمودمت در جايگاه استوار و آنكه نطفه را علقه ساختم، و علقه را مضغه، و مضغه را استخوان و باستخوان گوشت پوشيدم و سپس تو را آفريده ديگر ساختم، اى آدميزاده ديگرى بر اين توانا است؟