آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٧٤ - روايات
و چون در آنچه گفتم انديشه كنى بفهمى حكم امام ٧ را در اين باره و بدانى كه باكره بودن زمين منافات ندارد.
و از اين خبر برآيد كه نوعى ياقوت در دريا پديد شود، و گفتهاند: منظور از آن مرجانست، و بسا مقصود اينست كه از آن برآرند گر چه در آن پديد نشود ...
١٢- در منثور (ج ٦ س ٢٣٨): از ابن عباس پرسيده شد آيا زير زمين آفريده ايست؟ گفت: آرى، ننگرى بقول خدا تعالى «آفريد هفت آسمان و از زمين مانند آن فرمان فرود آيد ميانشان».
١٣- و از قتاده در تفسير (همان آيه) كه در هر آسمانى و هر زمينى خلقى از او است، فرمانى از او است، قضائى از او است.
١٤- و از مجاهد در قول خدا «يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَ» كه از آسمان هفتم تا زمين هفتم پر است.
١٥- و از حسن در تفسير آيه كه ميان هر آسمانى و هر زمينى خلقى است و امرى.
١٦- از ابن جريج كه: بمن رسيده پهناى هر آسمانى ٥٠٠ سال راه است و ميان هر دو زمينى ٥٠٠ سال، و بمن خبر رسيد كه باد ميان زمين دوم و سوم است، زمين هفتم بالاى ثرى است كه نامش تخوم است و ارواح كفار در آنند، و چون روز قيامت شود آنها را ببرهوت افكند، و ثرى بالاى آن سنگ است كه خدا فرمود: «در صخره، ١٨- لقمان» و صخره بر نرّه گاويست كه دو شاخ دارد و سه پا و روز قيامت همه آب زمين را ببلعد، نرّه گاو بر ماهى گرد سرش چرخيده زير هفتم زمين و دو سويش بسته است زير عرش و گفتهاند فروتر زمين تكيه دار بر ميان دو شاخ گاو، و گفتهاند بلكه بر پشت تو و نامش يهموت است.
و خبرم رسيده كه عبد اللَّه بن سلام از پيغمبر ٦ پرسيد حوت بر چه باشد؟
فرمود: بر آبى سياه و ماهى در آن چون يك ماهى شماها است در اين درياها، و بازگو شدم كه شيطان خود را به ماهى رساند و او را بزرگ نمايد و باو گويد، آفريدهاى عزيزتر از تو نيست و قوىتر از تو نيست، و ماهى آن را بخود گيرد و بجنبد و زمين