اما آيه اولى در باره او و پدرش نازل شده، و امّا آيه دوم در باره پدرش نازل شده، و امّا آيه سوّم در باره پسرش (پدرش خ ب) و در باره ماها، و نشده است آن مرزدارى كه ما بدان مأموريم، و آن مى‌شود در نژاد ما كه مرز دارند، و از نژاد او هم مرزدار شوند.

و اما پرسش او كه عرش را از چه آفريده خدايش، راستش خدا عرش را چهارگانه آفريده، پيش از آن جز سه نيافريده، هوا، قلم و نور سپس آن را از چند رنگ گوناگون از آن نور آفريده، نورى سبز كه سبزى از آنست، و نورى زرد كه زردى از آنست، و نورى سرخ كه سرخى از آنست، و نورى سپيد كه نور الانوار است و درخشانى روز از آنست، سپس آن را ٧٠ هزار طبقه نمود كه كلفتى هر طبقه از آغاز عرش است تا هر چه فروتر، و هيچ طبقه‌اى از آن نيست جز تسبيح‌گو بسپاس پروردگارش، و او را بچند آواز و چند زبان جدا از هم تقديس كنند اگر اجازه بيك زبان دهند كه بگوش آنچه فروتر از او است برسد كوهها و شهرها و دژها همه ويران شوند، و درياها بخشكند و آنچه فروتر است نابود گردد.

عرش را هشت پايه است و هر كدام را فرشته‌هائى كه شمارشان را جز خدا نداند آن را برميدارند، شبانه روز تسبيح گويند و سستى ندارند، اگر حسى آنچه بالاتر از او است دريابد يك چشم بهم زدن تاب نياورد، ميان او و احساس پرده‌هاى جبروت كبرياء و عظمت و قدس و رحمت و دانش است (قلم است نسخه بدل) در پس آن جاى گفتگو نيست، البته آنكه طمع آن دارد بيجا طمع كرده.

هلا در پشت عبد اللَّه بن عباس يك سپرده‌ايست كه براى آتش دوزخ آماده شده و بيرون برند مردمانى را از دين خدا، و البته رنگين كند زمين را بخونهاى جوجه‌هاى آل محمّد كه بيوقت برپا خيزند، و بجويند آنچه يافت نشود و مرزدارى كنند آنان كه ايمان دارند، و شكيبائى كنند و هم شكيبائى باشند، تا خدا ميان ما حكم كند و او بهترين حكم‌كننده‌ها است.

٤٢- در توحيد (٢٣٨) به سند خود از امام چهارم كه فرمود: راستى خدا