و گفته‌اند: او را بتسبيح متعارف تسبيح گويند و بر نعمتش سپاس كنند «و او را باور دارند» و بيگانگيش معترفند، و آمرزش خواهند از خدا براى مؤمنان زمين يعنى يگانگى خدا را باور دارند و بالهيّتش معترفند و بدان چه اعتراف بايد.

در (ج ١٠ ص ٣٤٦ مجمع) گفته: در تفسير قول خدا تعالى «و برميدارند عرش پروردگارت را بر دوش خود» يعنى بالاى سر مردم و آن روز روز قيامت است «هشت كس» از فرشته‌ها، از ابن زيد روايت شده، و از پيغمبر ٦ هم روايت شده كه حاملان عرش امروز چهارند و روز قيامت به چهار ديگر كمك شوند و هشت گردند، و گفته‌اند مقصود هشت رده از فرشته‌ها است كه شماره‌شان را جز خدا نداند، از ابن عباس.

و رازى در (ج ٨ ص ٢٨٤) تفسيرش بنقل از حسن گفته: نمى‌دانم هشت كسند يا هشت هزار در صف، و حملش بر هشت كس بهتر است چون روايت شده كه آنها هشت فرشته‌اند پاهايشان درون زمين هفتم است و عرش بر روى سر آنها است مى‌چرخند و تسبيح مى‌گويند، و گفته‌اند برخى بصورت آدمند، و برخى بصورت شير، و برخى بصورت گاو نر، و برخى بصورت كركس، و روايت‌شده هشت فرشته‌اند بصورت گوزن كه از سم تا زانويشان هفتاد سال راه است و از شهر بن حوشب است كه چهارشان مى‌گويند: منزّهى بار خدايا، بسپاست اندريم، سپاس تو راست بر بخششت پس از توانائيت، و چهار مى‌گويند: منزّهى بار خدايا بسپاست اندريم سپاس تورا است ببردباريت پس از دانشت.

[روايات‌]

١- در خصال و معانى الاخبار (٣٣٣) و در المنثور (ج ١ ص ٣٢٨) ضمن حديث ابى ذر است از پيغمبر صلى اللَّه عليه و اله فرمود: اى أبا ذر، هفت آسمان در برابر كرسى نيستند جز حلقه‌اى افتاده در زمين بيابان پهناور، و فضل و فزونى عرش بر كرسى چون فزونى بيابان پهناور است بر آن حلقه.

٢- در فقيه: (ج ٢ ص ٢٠١) و در علل (ج ٢ ص ٨٨) و در مجالس صدوق از امام صادق ٧ روايت شده كه از او پرسيدند چرا كعبه را كعبه نام شد؟