او بوده و مخصوص باو و گفتيم تأثير نجوم محال است، و وجه دلالت نجوم تاكنون برجا نمانده، چون كه شريعت ادريس و هر چه داشته از ميان رفته و حال آن بر ما معلوم نيست، و اگر از آن چيزى بدست مردمى بود بدنبال هم نقل ميكردند و دست بدست ميدادند و بتواتر معلوم ميشد، و اكنون هم ما از اين دريغ نداريم كه امارات گمان پردازى دست بعضى باشد كه منجمان بدان تمسّك كنند و خودشان هم يقين باحكام خود ندارند، و مانند يك طبيب اين علم را تحصيل ميكنند كه روى نشانى و تجربه و گمان كار ميكند نه روى علم و يقين (پايان).

علامه- ره- در كتاب المنتهى المطلب گفته: ستاره‌شناسى و آموختن آن با اعتقاد باثر بخشى آنها حرام است و يا اعتقاد باينكه دخالت در سود و زيان دارند، و خلاصه هر كه معتقد باشد كه حركات نفسانيه يا طبيعيه مربوط و معلول حركات و اتصال كواكب است كافر است، و مزد گرفتن بر آن همه حرام است، و امّا كسى كه از نجوم همان سير كواكب و بعد و احوال تربيع و كسوف و جز آنها را بياموزد عيب ندارد، و در تحرير و قواعد هم مانند آن را گفته.

و شيخ شهيد- ره- در قواعدش گفته: هر كه اختران را آفريننده اين جهان و آنچه در آنست بداند بى‌ترديد كافر است و اگر آنها را وسيله آفرينش خدا داند چنانچه عدليه گويند خطا گفته زيرا دليلى از عقل و نقل نيست كه آنها زنده باشند و كارگزار و برخى اشاعره اينها را هم كافر دانند، و بر خود اعتراض كردند چرا معتزله و ديگر از معتقدان باينكه بنده خود كار ميكند كافر نباشند و گفتند فرقش اينست كه بنده‌ها و حيوانهاى ديگر خود زبونند و مقام پروردگارى بخود نگيرند بخلاف كواكب كه ديدرس نيستند و بسا كه مردم آنها را مستقل گيرند در برابر خدا و بكفر گرايند.

و امّا آنچه گفته شده كه آنها در حوادث اثر ابزارى دارند مانند تأثير آتش در سوختن و تأثير دارو در درمان و خدا را شيوه چنانست كه با شكل مخصوص كواكب يا وضع مخصوص آنها كارى كه بدانها مربوط است انجام دهد و نسبت كار بدانها مجازى است نه حقيقى‌