دانسته‌اند و كسر را تمام حساب كردند و آن ٢٨ منزل را با ستاره‌هاى نزديك بدان نشانه‌گذارى نموده‌اند كه نام آنها گذشت و در زبان فارسى آن را چنين نظم كرده‌اند بترتيب.

أسماء منازل قمر نزد عرب‌		شرطين و بطين است و ثريا دبران‌
هقعه هنعه، ذراع و نثره پس طرف‌		جبهه زبره صرفه و عواء پس از آن‌
پس سماك و غفر و زبانا إكليل‌		قلب و شوله نعائم و بلده بدان‌
سعد ذابح سعد بلع سعد سعود		باشد پس سعد اخبيه چارمشان‌
از فرع مقدم بمؤخّر چه رسيد		آنگه به رشاء شد كه باشد پايان‌

و براى تفاوت اين دو دوره چون قمر در ماهى در منزل خاصى بدر باشد در ماه آينده در آن منزل هنوز بدر نشده و كمى دارد و در هر دوره آينده اين كمى بيش شود تا پس از ٦ دوره در آن منزل ماه نو گردد و برعكس پس از شش دوره ديگر در همان جا باز بدر شود، و خلاصه هر حالى در منزلى دارد پس از ٦ دوره در همان منزل بوضع مقابل آن رسد و پس از ١٢ دوره بهمان وضع برگردد و پيوسته چنين باشد.

و پس از اين مقدمه گوئيم: دانستى آنچه مفسران در تفسير قول خدا «و ماه را برايش منزلها مقدر كرديم تا بازگشت بمانند شاخه خرماى قديم، ٣٩- يس» گفته‌اند و حاصلش اينست كه ماه از نمود شبانه خود بصورت ماه نو تا پايان ديد او در بامدادها كه روشنى دارد همه منازل را طى ميكند و در پايان بمانند شاخه خرماى قديمى درمى‌آيد كه در گذشت زمان باريك و خم شده.

طبرسى- ره- در جامع الجوامع گفته: معنايش اينست كه مقدر كرديم گردش او را در منازلى كه ٢٨ باشند و هر شبى در يكى از آنها است نه پيش افتد از آن و نه پس ماند و اندازه درست است «تا برگردد بمانند شاخه خرماى خشكيده قديمى» كه آن شاخه‌ايست از دير زمانى تا خشكيده و كمان شده، گفته‌اند: اين در مدّت شش ماه است و از انعراج است بمعنى انعطاف كه نازك مى‌شود و خم مى‌شود