آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٨ - تفسير

٩- النمل (٢٦): پروردگار عرش بزرگ.

١٠- السجده (٢): سپس استوار شد بر عرش.

١١- المؤمن (٤): آنان كه بردارند عرش و هر كه گرد آنست تسبيح گويند بسپاس پروردگارشان و بدو گروند و آمرزش خواهند براى آنان كه گرويدند.

١٢- الحديد (٣): سپس استوار شد بر عرش.

١٣- الحاقه (١٧): و بردارند عرش پروردگارت را آن روز بر دوش خود هشت كس.

تفسير:

«فرا گيرد كرسيش آسمانها و زمين را» طبرسى- ره- گفته: در باره آن چند قول است:

١- مقصود اين است كه علمش آسمانها و زمين را فرا دارد، از ابن عباس مجاهد و هم از امام پنجم و ششم : روايت شده است، دانشمندان را كرسيها خوانند چنانچه آنها را اوتاد زمين گويند براى اينكه قوام دين و دنيا بوجود آنها است.

٢- مقصود از كرسى در اينجا همان عرش است، از حسن نقل شده براى آنكه بر روى هم تركيب شده است.

٣- مقصود: پادشاهى و سلطنت و قدرتست چنانچه گويند: براى اين ديوار يك كرسى بنه يعنى يك ستون.

٤- كرسى تختى است فروتر از عرش كه از امام ششم ٧ روايت شده، و قول عطا هم بدان نزديك‌تر است كه گفته: آسمانها و زمين در برابر كرسى جز حلقه انگشترى نيست در بيابانى پهناور، و كرسى در برابر عرش همان حلقه است در برابر بيابان پهناور، و برخى گفته‌اند: آسمانها و زمين همه بر كرسى باشند، و كرسى زير عرش، و عرش بالاى آسمانها، و اصبغ بن نباته روايت كرده كه على ٧ فرمود: آسمانها و زمين و هر چه از آفريده در ميان آنهاست همه درون كرسيند (ج ٤ ص ٣٦٢ مجمع البيان) و حديث را تا آخر كشانده چنانچه در روايت علىّ‌