آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٢ - روايات

١١- (در همان ج و صفحه در منثور) از ابن عباس و ابن مسعود، گفتند آسمانها و زمين درون كرسيند و كرسى در پيشگاه عرش خدا است.

١٢- در (در منثور ج ٣ ص ٢٩٧) از ابن عباس، گفت: عرش را عرش ناميدند براى بلنديش ١٣- در (درّ منثور ج ٣ ص ٢٩٧) از وهب، گفت: خدا تعالى عرش و كرسى را از نورش آفريد و عرش بكرسى چسبيده، و فرشته‌ها درون كرسيند، و گرد عرش چهار نهر است، نهرى از نور ميدرخشد، نهرى از آتش كه زبانه ميكشد، و نهرى از برف سفيد كه ديده‌ها را خيره ميكند، و نهرى از آب، و فرشته‌ها در اين نهرها ايستاده‌اند، و خدا را تسبيح گويند، عرش به شماره زبان همه خلق زبان دارد، و با همه آنها خدا را تسبيح و ذكر مى‌گويد.

١٤- در (درّ منثور ج ٣ ص ٢٩٧) از شعبى كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و اله فرمود:

عرش از يك دانه ياقوت سرخ است و يك فرشته بدو و بزرگيش نگريست و خدا باو وحى كرد كه من بتو نيروى ٧٠٠٠ فرشته كه هر كدام ٧٠٠٠ پر دارند دادم، پرواز كن، و آن فرشته با همه نيرو و پرها كه داشت تا خدا خواست پريد و ايستاد و نگريست و گويا كه نپريده.

١٥- در (درّ منثور ج ٣ ص ٢٩٧) از حماد كه خدا عرش را از يك دانه زمرد سبز آفريده و چهار پايه از ياقوت سرخ بدو داده و هزار زبان، و در زمين هم هزار امّت آفريده، و هر امتى خدا را به يكى از زبانهاى عرش تسبيح گويند ١٦- از ابن عباس، گفت: عرش را اندازه نتواند جز آنكه آن را آفريده، و آسمانها در آفرينش خداى رحمان چون گنبدى باشند ميان بيابان (هر دو در- ج ٣ ص ٢٩٧ درّ منثور).

١٧- از مجاهد، گفت: آسمانها و زمين در عرش همانا جاى يك حلقه را گرفته‌اند در زمين بيابان پهناور.