آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٢٧ - روايات
روز اول ذيحجه و گفتهاند: ده روز آخر از ماه رمضان، و گفتهاند ده روز متمم ٣٠ روز وعده موسى ...
وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها سوگند بخورشيد و پرتوش در همه روز و گرمى آن و «بماه كه دنبال او است» و در نيمه يكم ماه جايگير او است در پرتو افكنى «و بروز چون جلوه كند» و خورشيد را پديد سازد «و بشب چون خورشيد را بپوشد» و تاريكى همه جا را فرا گيرد.
من گويم: در اخبارى گذشت كه خورشيد برسول خدا ٦ تأويل شده كه خدا بدو دينش را براى مردم روشن كرد و ماه امير المؤمنين ٧ است كه بدنبال رسول بود و دانش را خوب از او آموخت، و شب پيشوايان ناحق و ستمكارند كه در برابر خاندان رسول حكمرانى كردند و بجاى آنها نشستند و دين خدا را بظلم و جور آغشته كردند و روز امام بر حق از نژاد فاطمه زهراء است ٣ كه از دين خدايش پرسند و از آن پرده بردارد و شرح دهد، و شرح و بيانش گذشت.
سپس تفسير سوره و الضحى تا وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى از مجمع البيان طبرسى نقل كرده و بدنبالش در تفسير برب الفلق از «ج ١٠ ص ٥٦٨ مجمع» چنين آورده است رب فلق يعنى پروردگار بامداد و آفريننده و مدبّر آن و تيره كنش هر گاه خواهد و صلاح داند «از شر هر چه آفريده» از پرى و آدمى و هر جاندارى، بامداد را فلق گويند براى آنكه عمود سپيدش از شكافتن سياهى شب برآيد، و گفتهاند فلق نوزادها است، و نام چاهى است در دوزخ «و از شرّ شب كه در آيد» يعنى از شر شب كه تاريكى آرد، و مقصود شرّ حوادث بد شب است، چون كه فساق در شب بدنبال فساد روند، و جانوران و درندهها هم در آن بيشتر آزار رسانند.
[روايات]
١- در كافى (١٥٧ روضه) بسندش از امير المؤمنين ٧ كه خورشيد ٣٦٠ برج دارد كه هر كدام مانند يك جزيره العرب است، و هر روز بيك برجى درآيد و چون فرو شود بحد بطنان عرش رسد، و پيوسته در سجده باشد تا فردا كه بمطلع خود برگردانده شود، با او دو فرشتهاند كه آواز برآرند، و راستى رويش بسوى