ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٢٨٥ - مجلس سىام شنبه ١٤ رمضان المبارك ٤٠٩

زمانها با او همراه نباشد (چه او بوده و زمانى نبوده)، و مكانها او را در بر نگيرد، و چرت و پينكى او را نر بايد، و صفات زائده (يا توصيف آفريدگان) او را محدود نسازد، و ابزار و ادوات سودى بوى نرساند، بودش بر هر زمانى پيشى گرفته، و وجودش بر عدم سبقت داشته، و ازليّت وى از ابتداى زمان جلوتر بوده.

از اينكه آفريدگانش را شبيه آفريده دانسته شود كه خودش شبيه و نظيرى ندارد، و از اينكه ميان اشياء و ضدّيّت انداخته دانسته شود كه خود ضدّى ندارد، و از اين كه مقارنت ميان امور، برقرار ساخته روشن مى‌شود كه او را قرينى نيست.

روشنى را با تاريكى، و سرما را با گرما ضدّ هم ساخت، و ميان اشياء دور از هم الفت و هماهنگى انداخته، و اشياء نزديك بهم را از هم جدا ساخته. اين اشياء با پراكندگى و جدائى خود بر جدا ساز خود دلالت كنند، و با هماهنگى خود بر هماهنگ آورنده خود رهنما باشند، خدا- عزّ و جلّ- فرموده: «و از هر چيز جفت آفريديم شايد ياد آور شويد[١]». ذاريات: ٤٩.

معنى و مفهوم ربوبيّت خداوندى در او بود آنگاه كه اصلا مربوبى نبود، و حقيقت الهيّت را داشت آنگاه كه مألوهى نبود[٢]، و معناى عالميّت را دارا بود

[١] ممكن است مراد از جفت در اين آيه شريفه ضدّ باشد يعنى از هر چيزى دو ضد آفريديم مانند مثالهاى بالا( نور و ظلمت، سرما و گرما) بخلاف خداوند كه او را ضدّى نيست. و ممكن است مراد از جفت، قرين و همشكل باشد چنانچه هر چيزى هم سنخ خود را در آفرينش دارد.

[٢] الهيّت در اينجا بمعنى صاحب تأثير و تصرف بودن است و مقابل آن مألوه است كه بمعنى مخلوق و چيزى است كه تحت تصرف اله واقع مى‌شود.