ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٣٦ - مجلس سوم شنبه ٨ رمضان المبارك ٤٠٤

٧- حكم بن عتيبه گويد: امام صادق ٧ فرمود: چون گناه بنده (مؤمنى) فراوان شود و عمل صالحى نداشته باشد كه جبران آن گناهان كند، خداوند او را به غم و اندوه گرفتار نمايد تا گناهانش را پاك سازد.

٨- محمد بن حنفيّه- رضى اللَّه عنه- گويد: من در جنگ جمل پرچمدار بودم و قبيله بنى ضبّه بيشترين كشته را داده بود. چون مردم از ميدان گريختند على ٧ و عمّار بن ياسر و محمد بن ابى بكر- رضى اللَّه عنهما- كه با آن حضرت همراه بودند پيش آمدند تا به هودجى (كه عائشه در آن بود) رسيدند، و از بسيارى تيرى كه بآن خورده بود چون خار پشتى مى‌نمود. حضرت با عصائى كه بدست داشت بر آن هودج زد و فرمود: حميراء! بگو ببينم همان طور كه ابن عفان را بكشتن دادى مى‌خواستى مرا هم بكشتن دهى؟! اين دستور خدا بود يا سفارش پيامبر ٦؟ عايشه پاسخ داد: حال كه غالب آمدى گذشت كن.

حضرت به برادرش محمد بن ابى بكر فرمود: بنگر ببين زخمى برداشته؟