ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ١٠٠ - مجلس دهم روز چهارشنبه دوم رجب سال ٤٠٧

سرانجام آن (نعمتهاى اخروى يا كسب معارف و طاعات) را شناخته‌اند آنگاه كه خلق به نمودهاى زودگذر آن فريفته شده‌اند، پس واگذارند آنچه را كه مى‌دانند بزودى ترك آنان خواهد كرد (مال و اولاد و شهوات پست دنيوى) و نابود و بى‌اثر ساخته‌اند آنچه را كه مى‌دانند و بزودى آنان را نابود خواهد نمود و از ثواب اخروى بازشان خواهد داشت (پيروى شهوات نفسانى و صفات زشت انسانى).

سپس فرمود: اى آنكه خود را به دنيا سرگرم ساخته‌اى، و براى گرفتن به دام افتاده‌هاى دنيا مى‌تازى (يا اينكه براى كسب دنيا در دام شيطان مى‌افتى) و در ساختن آنچه كه بزودى خراب مى‌شود كوشائى، آيا به قبور پدرانت كه اجسادشان را پوسانيده، و به گورهاى فرزندان هم نوع خود كه در زير انبوه شن و خاك پنهان شده‌اند نمى‌نگرى؟ چه بيمارانى را كه بدست خود پرستارى كردى و به جستجوى دوا و دارويشان شتافتى، از طبيبان معالجه جستى و از دوستان برايشان رضايت طلبيدى‌[١] با اين همه دردى از آنان نكاستى، و سودى به حالشان نبخشيدى، و دوايت اثرى به حال آنان نداشت.

٣- ابو صادق گويد: از امير المؤمنين ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: دين من‌

[١] در پاره‌اى از نسخه‌هاى بجاى« تستعتب»« تستغيث» آمده يعنى: براى آن بيماران يارى خواستى.