ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٢٩٣ - مجلس سى و يكم دوشنبه ١٦ رمضان المبارك ٤٠٩

آخروى دست يافته‌اند، آنان با اهل دنيا در دنيايشان شريكند، ولى اهل دنيا با آنان در آخرتشان شركت ندارند. خداوند از دنيا بآن اندازه كه كفايتشان كند و بى‌نيازشان گرداند براى آنان مباح ساخته و اجازه مصرف و استفاده داده و فرموده است: «بگو چه كسى زيورهاى خدا را كه براى بندگانش آورده و روزيهاى پاكيزه را حرام كرده است، بگو همه اينها در دنيا از آن كسانى است كه ايمان آورده‌اند (هر چند كفّار نيز بطفيلى آنان از آن بهره برند) و در آخرت بطور خالص و منحصرا براى مؤمنين است، و اين چنين آيات و نشانه‌ها را براى گروهى كه دانايند تفصيل و توضيح مى‌دهيم».[١] آنان ببهترين وجهى در دنيا سكونت جسته، و به نيكوترين صورت از آن بهره‌مند شده‌اند، با اهل دنيا در دنياشان شريكند، در كنار آنان از پاكيزه‌ترين خوراكها مى‌خورند و از تميزترين نوشيدنيها، مى‌نوشند، و از بهترين لباسها مى‌پوشند، و در برترين منزلها سكونت مى‌كنند، و بهترين همسران را اختيار مى‌كنند، و برترين سوارى‌ها را سوار مى‌شوند، با اهل دنيا و مثل آنان از لذّت دنيا بهره مى‌برند، و فردا روز همجوار خدايند، از خدا آرزو و درخواست مى‌كنند و خداوند آرزوهايشان برآورد، و دعا و درخواستى از آنان را ردّ نكند، و هيچ بهره‌اى از لذّت را از آنان دريغ ننمايند. پس اى بندگان خدا بچنين چيزها هر صاحب خردى مشتاق است، و براى دستيابى بآن به پرواى الهى عمل مى‌كند،

و لا حول‌

[١] اعراف: ٣٢.