ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٣١٢ - مجلس سى و سوم شنبه ٢١ ماه رمضان المبارك ٤٠٩

حقّ راهش، و هدايت صفتش، و كار نيك ويژگى آن است، بنا بر اين برنامه‌اش روشن، و مناره‌اش بلند (يا تابان)، و چراغهايش پر نور، و هدفش بلند، و مسير و مسابقه‌اش كوتاه، و اسبان مسابقه‌اش جمع و آماده، و جايزه‌اش رشك مسابقه‌گران، و مسابقه گرانش كريم و بزرگوارند. تصديق برنامه‌اش، و كارهاى شايسته مناره‌اش، و فقه چراغهايش، و مرگ پايان و هدفش، و دنيا تمرينگاه مسابقه‌اش و قيامت روز دريافت پاداشش و بهشت جايزه‌اش، و دوزخ كيفرش، و پرهيزكارى ساز و برگش، و نيكوكاران سواران آنند.

پس بايمان بر اعمال نيك راه برده شود، و با اعمال نيك فقه رونق گيرد، و با فقه از مرگ هراس پيدا شود، و با مرگ دنيا پايان پذيرد [و با گذار دنيا بقيامت رسد][١] و با قيامت بهشت براى پرهيزكاران نزديك، و دوزخ براى گمراهان پديدار گرديده شود.

پس ايمان بر چهار پايه استوار است: صبر، و يقين، و عدل، و جهاد. و صبر چهار شعبه دارد: شوق، و هراس، و زهادت، و انتظار، هلا، هر كه به بهشت مشتاق باشد دل به شهوات ندهد، و هر كه از آتش بهراسد از كارهاى ناروا روى‌

[١] الفاظ اين قسمت در نسخ حديث متفاوت است: تحوز القيامة( قيامت بدست آيد)، تحذر