ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٣٢٣ - مجلس سى و چهارم شنبه ٢٦ شعبان ٤١٠

حضرت فرمود: پس مردمى چند كه در دنيا بريسمان (ولايت) او آويخته بودند برخاسته و بدنبال آن حضرت ببهشت روند. سپس از جانب خداوند- جلّ جلاله- ندا رسد: هان! هر كس در دنيا بدنبال پيشوائى راه افتاده (امروز نيز) بدنبال او بهر جا كه بخواهد و او را ببرد، راه بيفتد. اينجاست كه «پيشوايان از پيروان بيزارى جويند، و عذاب را ببينند و همه اسباب و وسائل از دسترسى آنان دور و بريده باشد، و پيروان گويند: اى كاش ما را بازگشتى بود (بدنيا) تا از آنان بيزارى مى‌جستيم همان گونه كه از ما بيزارى جستند، اين چنين خداوند اعمال- آنان را حسرت بر آنان بنماياند، و آنان از آتش دوزخ بيرون نخواهند شد».[١] ٤- يونس بن عبد الوارث از پدرش نقل كند كه گفت: در آن ميان كه ابن عبّاس بر منبر بصره براى ما سخنرانى مى‌كرد ناگهان رو بمردم نمود و گفت: اى امّت سرگردان در دين خود، هان بخدا سوگند اگر جلو مى‌انداختيد آن كس را كه خدا پيش انداخته، و عقب مى‌زديد آن كس را كه خدا عقب زده، و وراثت و ولايت‌

[١] اقتباس من البقرة: ١٦٦، ١٦٧.