ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٣٢٤ - مجلس سى و چهارم شنبه ٢٦ شعبان ٤١٠

را در همان جا كه خداوند قرارش داده مى‌نهاديد هرگز سهمى از آنچه كه خداوند مقرّر و واجب نموده كم نمى‌آمد (و هر كس بحق خود مى‌رسيد)، و هيچ دوست خدائى فقير و تهيدست نمى‌گشت، و دو تن در باره حكم خدا اختلاف نمى‌كردند؛ پس بچشيد و بال آنچه را كه با كارهاى خود در باره‌اش تفريط و تقصير نموديد، «و بزودى آنان كه ستم كردند خواهند دانست كه بكدامين سرانجامى دچار خواهند گشت»[١].

٥- حسن بن ظريف گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود:

نديدم على ٧ قضاوتى نموده باشد جز اينكه اصل و ريشه‌اى براى آن در سنّت يافتم. و على ٧ مى‌فرمود: اگر دو مرد نزد من به مخاصمه حاضر شوند و ميان آنان داورى كنم، سپس سالهاى زيادى بمانند و دو باره راجع به همان منازعه نزد من آيند همانا ميان آن دو يك نوع داورى مى‌كنم، زيرا حكم و قضاوت هيچ گاه تبديل و تغيير نمى‌يابد.

٦- سعيد بن يّسار گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: رسول‌

[١] الشعراء: ٢٢٧. و قد تقدم الخبر في المجلس السادس تحت رقم ٧.