ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٣٠

فرمايد (١٤ سوره حشر): «با شما نجنگند با هم جز از ميان ديه‌هاى بارودار يا از پشت ديوار، جنگ ميان خودشان سخت است و پندارى با همند با اينكه دلهايشان پراكنده است و اين براى آن است كه مردمى هستند كه تعقل ندارند».

٣- مقصود اين باشد كه از لطف خدا است كه ميان دل و هوا و عقل هر كسى مخالفت انداخته و اگر عقل با دلخواه مخالف نبود كسى دنبال آخرت نمى‌رفت، در بعضى نسخ است كه «مضادته» و اين انسب است به اين معنى.

«و من رفقه بهم انه يدعهم على الامر»

حاصلش اين است كه خدا مى‌خواهد آنها را از امر و حكمى برگرداند ولى مى‌داند كه بر آنها سنگين و ناگوار است و آن را پس مياندازد تا بر آنها آسان گردد، و اولى منسوخ شود چون موضوع قبله كه از اول ورود پيغمبر به مدينه زمينه تغيير قبله به مكه بود ولى بر آنها سخت بود و چون با نماز به سمت بيت المقدس الفت داشتند آنها را به حال خود واگذاشت تا كامل شدند و به احكام اسلام انس گرفتند و براى آنها آسان و هموار گرديد. از مجلسى (ره)- اين حديث دلالت دارد بر فضيلت نرمش، خصوص نسبت به دو كس كه با هم هم صحبت و معاشر باشند. از مجلسى (ره)- نجاشى، با نونِ مفتوحه و جيمِ بى‌تشديد، لقب پادشاه حبشه است و مقصود در اينجا آن كسى است كه به پيغمبر ايمان آورد و مسلمانى گرفت و نامش اصحمة بن بحر است. از مجلسى (ره)- او را بالا برند، يعنى او را ستايش كنند يا در حصول مقاصد و فراهم شدن اسباب عزت و رفعت كمك دهند در دنيا و آخرت و در تكبر به عكس عمل كنند. از مجلسى (ره)- «المفاتيح» ممكن است بر وجه حقيقت‌