ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٧٤

تا رسيدن به محمد (ص) و يك بار گرويدن به او كه مزد ديگرى دارد. و بعضى گفته‌اند: به واسطه صبر بر كتاب اول و كتاب دوم و ايمان به هر چه در آنها است. و گفته‌اند: دو مزد براى صبر بر دين و بر آزار كفار و تحمل مشقت «و دفع كنند به خوبى بدى را» گفته شده يعنى به سخن خوب سخن زشتى را كه از كفار شنوند پاسخ دهند و گفته‌اند يعنى با كار خوب كار بد را دفع كنند و گفته‌اند: يعنى با علم، جهل و نادانى جهال را دفع كنند و يا آنكه با مدارا شرّ قوم خود را دفع كنند، و اين معنى از امام صادق (ع) هم روايت شده است.

من مى‌گويم: طبق اين خبر گويا آيه در باره جمعى از مؤمنان از اهل كتاب نازل شده كه به محمد ايمان آوردند در باطن و از ترس قوم خود ايمان خود را نهان داشتند براى تقيه و دو بار مزد به آنها داده شده، يك بار براى ايمان به محمد و يك بار براى صبر بر تقيه. تقيه، همكارى با مخالفان است در انجام امور دينى براى حفظ جان و آبرو و زيان مالى كه بر ترك آن مترتب شود و چون در آن زمان از طرف حكومت مخالف وقت بسيار سخت‌گيرى بوده و شورش‌هائى وجود داشته است كه به هر بهانه‌اى مردم را تعقيب مى‌كردند و بى‌رحمانه مى‌كشتند و به زندان مى‌افكندند امام با اين بيان بليغ لزوم تقيه را اعلام كرده است، و مجلسى (ره) گويد: مقصود اين است كه از شدت وضع زمانه ثواب تقيه به برابر اعمال ديگر است و به عبارت ديگر ايمان آنها كه به عنوان تقيه كار كنند ده برابر تارك تقيه است.

قوله‌ «الا في النبيذ»

مجلسى (ره)- گويد در كتاب طهارت در حديث زراره بيايد كه من در سه چيز تقيه نكنم از احدى، در شرب مسكر و مسح بر خفين و متعه حج، و براى آن چند توجيه شده:

١- خود زراره در دنباله اين حديث گويد: فرموده من تقيه نكنم،