ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٦٦

حق آنها را اطاعت كند و قصد شورش بدانها نكند، و نصيحت عامه مسلمانان ارشاد آنها است به مصالحشان. از مجلسى (ره)- يعنى هر گاه مصلح سخنى از طرفى به طرف ديگر نقل كند كه نگفته يا كارى از او شرح دهد كه نكرده به منظور اصلاح فيما بين از دروغ حرام محسوب نيست بلكه خوب است، و گفته شده كه از دروغ موضوع حكم نيست و اگر چه خلاف واقع است زيرا دروغ از نظر شرع خلاف واقعى است كه زشت باشد و اين زشت نيست از نظر شرع. مجلسى (ره)، از بيضاوى گفته: «عرضة» به معنى مانع از چيزى است و به معنى معرض براى كارى، و معنى آيه بنا بر اول اين است كه خدا را مانع كارهاى خير خود نسازيد كه بر آنها سوگند ياد كرديد، و مقصود از «أيمان» امورى است كه بدانها سوگند ياد شده چون گفته پيغمبر (ص) براى ابن سمره كه: هر گاه سوگند كردى بر كارى و ديدى جز آن از آن بهتر است همان بهتر را بكن و از سوگند خود كفاره بده. و معنى آيه اين است كه خدا را مانع كار خير نسازيد كه عبارت از خوش رفتارى و تقوى و اصلاح ميان مردم است. و بنا بر معنى دوم عرضه، مقصود اين است كه خدا را دست آويز سوگندِ خود مسازيد تا او را با كثرت قسم مبتذل كنيد و «ان تبروا» علت نهى است.

و طبرسى گفته است در معنى آن سه قول است:

١- سوگند به خدا را مانع از بر و تقوى مسازيد كه بگوئيد ما قسم خورديم به خدا كه چنين نكنيم و قسم به او نخورده باشيد.

٢- سوگند به خدا را دليل و حجت ترك كار خير نكنيد و اگر قسمى هم خورديد و بعد معلوم شد كه خلاف آن بهتر است همان را انجام دهيد كه بهتر است و قسم سابق خود را دليل ترك آن نسازيد.

٣- سوگند به خدا را در هر حق و باطل شيوه خود مسازيد و احترام نام‌