ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٧٧ - باب دوستى در راه خدا و دشمنى در راه خدا

دوست داشتن مر مؤمن را در راه خدا از بزرگترين شعبه‌هاى ايمان است، هلا هر كه دوست داشت در راه خدا و دشمن داشت در راه خدا و عطا كرد در راه خدا و دريغ داشت در راه خدا او از برگزيده‌هاى خدا است.

٤- از ابى بصير از امام صادق (ع) گويد: شنيدمش مى‌فرمود:

آنها كه در راه خدا با همديگر دوستى كنند. روز قيامت بر فراز منبرهائى از نورند، نور چهره‌شان و نور تنهاشان و نور منبرهاشان به هر چيزى تابد تا آنكه بدان شناخته شوند و گويند: اينانند كه در راه خدا همديگر را دوست داشتند.

٥- از فضيل بن يسار، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از حب و بغض كه از ايمانند؟

در پاسخ فرمود: مگر ايمان جز حب و بغض است؟ سپس اين آيه را خواند (٧ سوره حجرات): «محبوب كرد ايمان را براى شما و آن را در دلهاى شما آراست و مكروه و نفرت آميز كرد نزد شما كفر و فسق و نافرمانى را، آنانند راه يافته‌ها».

٦- از امام صادق (ع) كه رسول خدا (ص) به اصحابش فرمود:

كدام يك از حلقه‌هاى ايمان محكم ترند؟ گفتند: خدا و رسولش داناترند و برخى گفت: نماز و برخى گفت: زكاة و بعضى از آنها گفت: روزه و بعضى گفتند كه: آن حج است و عمره و بعضى‌