ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٨٣ - باب روا كردن حاجت مؤمن

دوست‌تر است به من از اينكه حجّى انجام دهم و بازهم حجّى (و حجّى) و مانند آن و مانند آن تا برسد به ده حجّ و مانند آن و مانند آن تا برسد به هفتاد حجّ.

١٢- از محمد بن قيس، از امام باقر (ع) كه فرمود:

خدا عز و جل به موسى (ع) وحى كرد كه: به راستى برخى از بندگانم با خوش كردارى به من نزديكى جويند تا به جايى كه او را در بهشت مختار نمايم و حاكم سازم.

موسى عرض كرد: بار خدايا اين حسنه چيست؟ در پاسخ گفت: با برادر مؤمنش در بر آوردن حاجت او راه برود چه بر آيد و چه بر نيايد.

١٣- از على بن جعفر، گويد: شنيدم أبو الحسن (ع) مى‌فرمود:

هر كه را به برادر مؤمنش براى اظهار حاجتى آيد همانا كه آن حاجت رحمتى است از طرف خدا تبارك و تعالى كه به سوى او روانه كرده و اگر آن را بپذيرد به ولايت ما پيوسته شده و اگر او را حاجت روا نكرده برگرداند و به برآوردن آن توانا است، خدا بر او مار آتشينى چيره كند كه او را در گورش تا روز رستاخيز بگزد، آمرزيده باشد يا معذّب و اگر حاجتخواه او را معذور دارد بدحالتر باشد.

١٤- از امام باقر (ع) فرمود:

به راستى كه به مؤمن حاجتى از طرف برادرش مراجعه‌