ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٧٧ - باب روا كردن حاجت مؤمن

صادق (ع) گفتم: قربانت، مؤمن براى مؤمن رحمت است؟ فرمود:

آرى، گفتم:

چگونه؟ فرمود: هر مؤمنى نزد برادرش براى حاجتى رود، آن رحمتى است كه خدا به سوى او كشانيده و براى او فراهم كرده و اگر حاجتش را برآورد، با پذيرش آن، رحمت را پذيرفته، و اگر با قدرت حاجت او را ردّ كند، رحمت خدا عز و جل را از خود ردّ كرده است كه بدو كشانده بود و براى او فراهم كرده بود و خدا عز و جل اين رحمت را ذخيره كند تا روز قيامت براى آن كسى كه حاجت او ردّ شده تا در باره آن قضاوت كند، اگر خواهد آن را به خود برگرداند و اگر خواهد به ديگرى رساند، اى اسماعيل، چون روز قيامت شود و او در رحمت خدا حكم گردد كه به او اجازه داده شده به نظر تو آن را به كه برگرداند؟

گفتم: گمان ندارم آن را از خود برگرداند، فرمود: گمان مدار بلكه يقين داشته باش كه آن را هرگز از خود برنگرداند، اى اسماعيل، هر كه برادرش در حاجتى كه دارد به او مراجعه كرد و او ميتواند آن را بر آورد و حاجت او را بر نياورد، خدا بر او در گورش مارى چيره كند كه تا روز رستاخيز انگشت بزرگ او را به دندان خود بگزد و بجود، خواه آمرزيده شود و خواه معذّب گردد.

٦- امام صادق (ع) فرمود:

هر كه به خانه (خانه كعبه) يك هفته طواف كند، خدا