ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢١٧ - باب خوف و رجاء

كند و ميان عمر مانده‌اى كه نداند خدا براى او در آن چه مقدر كرده است، بايد بنده مؤمن از خود براى خود برگيرد و از دنيايش براى ديگر سرايش و از جوانيش براى پيرى (از ريش سفيدش براى سالخوردگى خ ل) و در زندگى پيش از مردن، بدان كه جان محمد به دست او است، پس از دنيا جاى عذر خواهى و تلافى نيست و پس آن خانه‌اى نيست جز بهشت و دوزخ.

١٠- از داود رقّى، از امام صادق (ع) كه در تفسير قول خدا عز و جل (٤٦ سوره رحمان): «و از آن هر كه از مقام پروردگارش ترسد دو بهشت است» فرمود:

هر كه بداند كه خدا او را بيند و هر چه گويد شنود و هر چه از خوب و بد كند داند و اين عقيده او را از كردار زشت باز دارد و هم او است كه از مقام پروردگارش ترسيده و خود را از هوا باز داشته.

١١- امام صادق (ع) مى‌فرمود:

مؤمن، مؤمن نباشد تا ترسان و اميدوار باشد و ترسان و اميدوار نباشد تا كار كند براى آنچه مى‌ترسد و اميد دارد.

١٢- از امام صادق (ع) فرمود:

مؤمن ميان دو ترس است، گناه گذشته كه نداند خدا با او چه كند و عمر مانده كه نداند در آنچه مهلكه به دست كند و او شب را نگذراند جز ترسان و اصلاحش نكند جز ترس.