ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٢٣

در توجيه آن چند وجه دارند:

١- مقصود آمرزش گناه امت است كه آنچه در پيش باشد يعنى در دنيا و آنچه پس افتد به وسيله شفاعت در آخرت و نسبت گناه امت به او براى اين است كه در درگاه حق نماينده امت است، و مؤيد آن است روايت مفضل از امام صادق (ع) گويد: مردى همين آيه را از او پرسيد، فرمود: به خدا او را گناهى نبوده ولى خدا براى او تعهد كرد كه گناه شيعه‌هاى على (ع) را بيامرزد آنچه در پيش باشد و آنچه هم عقب باشد، و در روايت عمر بن يزيد از آن حضرت فرمود: نه گناهى كرد و نه قصد گناهى كرد ولى خدا گناه شيعه او را به گردن او گذارد و او را آمرزيد.

٢- از سيد مرتضى (رضي الله عنه) كه فرموده: ذنب در اينجا مضاف به مفعول شده و مقصود اين است كه خدا بعد از فتح مكه گناهانى را كه مشركان مكه نسبت به تو مرتكب شدند آمرزيد، و در حقيقت مقصود از آن اعلام عفو عمومى است براى مخالفان قريش كه بعد از فتح مكه تسليمِ پيغمبر شدند و گناهان آنها اين بود كه پيغمبر را از مكه بيرون كرده و از ورود بدان جلو گرفته و. و.، و مقصود از آمرزش، برداشتن و نسخ احكامِ مجازات آنها است، به طور خلاصه نقل شد. از مجلسى (ره)- يعنى توفيق أداى حمد هر نعمتى، خود نعمت بهترى است، و شكر ديگرى خواهد كه از عهده كسى بر نيايد. از مجلسى (ره)- استدراج و نعمت گير كردن خدا، بنده را اين است كه هر گناهى كند به او نعمتى دهد و آمرزش را از يادش برد يا خرده خرده او را به عقوبت گيرد. از مجلسى (ره)- مقصود در اينجا طلب انجام شكر نعمت است بر وجه تفضيل و آن غير ممكن است از چند وجه:

١- نعمت‌هاى خدا بى‌شمار است و شماره مفصل آنها را نتوان كرد