ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٦٩ - باب شاد كردن مؤمنان

كرامت و شادى، در پاسخش مى‌گويد: خدا تو را مژده خوب بدهد، فرمود:

سپس با او مى‌رود و بدان چه گفت: پيوسته او را مژده مى‌دهد و چون به هراسى گذرد به او گويد: اين از براى تو نيست و چون به وضع خوبى گذرد گويد: اين از آن تو است و پيوسته با او است، از آنچه بيم دارد آرامش دهد و بدان چه دوست دارد مژده دهد تا با او در برابر خدا عز و جل ايستد و هر گاه فرمان بهشت به او دهد، آن نمونه به او گويد: بادت كه خدا عز و جل فرمان بهشت داد، فرمود: به او مى‌گويد:

تو كيستى خدايت رحمت كند، مرا مژده دادى از گاهى كه از گورم برآمدم و در راه به من آرامش دادى و از طرف پروردگارم مرا خبر خوش دادى؟ فرمود: گويد: من همان شادى هستم كه تو بر دل برادران خود در دنيا مى‌كردى؟ از آن آفريده شدم تا به تو مژده دهم و هراس تو را آرام كنم.

١١- رسول خدا (ص) فرمود:

دوست ترين كارها نزد خدا، شاد كردن مؤمن است، گرسنگى را از او برانى يا گرفتارى را از او بگردانى.

١٢- از امام صادق (ع) فرمود:

هر كه مؤمنى را شاد كند، خدا عز و جل از آن شادى مخلوقى‌