ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٤٣ - باب تقيه

اى حبيب، راستى كه مردم همانا در حال صلح و سازشند و اگر آن باشد اين هم هست (يعنى اگر امام قائم ظهور كند و فرمان جهاد دهد با مخالفان، ترك تقيّه هم كه آرمان شما است عملى شود- از مجلسى ره).

٥- از عبد اللَّه بن ابى يعفور، از امام صادق (ع) فرمود:

براى حفظ دين خودتان تقيّه كنيد، آن را زير پرده تقيّه بداريد زيرا هر كه تقيّه ندارد، ايمان ندارد، همانا شما در ميان مردم چون زنبور عسل باشيد ميان پرندگان، اگر پرنده‌ها مى‌دانستند درون زنبور عسل چيست؟ چيزى از آن نمى‌ماند كه آن را نخورند و اگر مردم بدانند كه در درون دل شما چيست و بفهمند كه شما ما خاندان را دوست مى‌داريد، شما را با همان زبان خود بخورند و تمام كنند و شما را در نهان و عيان بد گويند، خدا رحمت كند بنده‌اى را كه از شماها بر دوستى و ولايت ما باشد.

٦- از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٣٤ سوره فصلت): «برابر نيست خوبى و بدى» فرمود:

خوبى تقيّه است، و بدى فاش كردن است، «دفاع كن بدان چه كه آن بهتر است، از بدى» فرمود:

آنچه كه بهتر است: تقيّه است، «در اين گاه ميان تو و او كه دشمنى است گويا دوستى است مهربان».

٧- از ابى عمرو كنانى، گويد: امام صادق (ع) فرمود:

اى ابا عمرو، بگو بدانم، اگر برايت حديثى باز گفتم يا فتوائى‌