ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٤١

از مجلسى (ره)- «فَلا تَكُونَنَّ» يعنى چون آيه در مورد خاص نازل شد حكم آن را مخصوص همان مورد مدان بلكه شامل نظائر آن مورد هم مى‌شود يا مقصود اين است كه چون ما براى آيه‌اى يك معنى ذكر كرديم و سپس يك معنى ديگرى براى آن ذكر كرديم مبادا منكر آن شوى زيرا آيات قرآن ظاهر و باطن دارد و در هر مقامى آنچه مناسب است بيان كنيم و همه آنها درست است و به اين بيان بايد جمع كرد ميان اخبار بسيارى كه در تفسير و تأويل آيات رسيده و با هم اختلاف دارند. از مجلسى (ره)- اين حديث دلالت دارد كه كفر حقّ خويشى را ساقط نمى‌كند و منافات با قول خدا تعالى ندارد كه (٢٢ سوره مجادله): «نيابى مردمى را كه ايمان به خدا و روز قيامت دارند، دوستى كنند با كسانى كه با خدا و رسول به سختى مبارزه كنند، گرچه پدران يا پسران يا برادران يا عشيره آنان باشند» زيرا آيه حمل بر دوستى از دل مى‌شود و اين منافات با حسن معاشرت ندارد، يا مقصود از آن دوستى در ديانت است چنانچه طبرسى گفته، يا حمل مى‌شود به صورتى كه معارض با حق باشند و حسن معاشرت مايه پيروزى آنها بر حق گردد و دور نيست نفقه ارحام هم از صله رحم باشد و انفاق بر آنها در اين صورت هم واجب باشد. از مجلسى (ره)- ظاهر خبر اين است كه مقصود به «بر» از اين آيه، احسان به والدين است و ممكن است مقصود عمومى باشد و شامل آن هم گردد و بر هر دو تقدير استشهاد بدان يا براى اصل احسان است يا براى آنكه آيه احسان بيش از خواهش را هم شامل است و هم احسان به توانگر را چون قيد به فقر و سؤال طرف نشده، پايان نقل از مجلسى (ره).

من مى‌گويم، منظور اين است كه احسان نسبت به پدر و مادر بر مبادرت به قضاء حوائج آنها تطبيق مى‌شود، قبل از آنكه بخواهند زيرا بر پدر و مادر سخت است كه از فرزند خود خواهش كنند و بدو التماس كنند زيرا