ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٢٩ - باب ديدار برادران

١٢- امام صادق (ع) فرمود كه:

مؤمن بيرون مى‌رود به سوى برادرش تا او را ديدن كند و خدا عز و جل به او فرشته‌اى بر گمارد و آن فرشته يك پر را بر زمين گسترد و پرى بر آسمان فراز دارد تا او را سايه كند و چون به خانه‌اش درآيد خداى جبّار تبارك و تعالى ندا كند: اى بنده‌اى كه حق مرا بزرگ شمردى و پيروى از روش پيغمبرم كردى بر من سزاست كه تو را بزرگوار شمارم، بخواه از من تا به تو بدهم، مرا بخوان تا تو را اجابت كنم، دم بند تا من به تو آغاز بخشش كنم و چون برگردد، فرشته‌اى كه او را سايه مى‌كرد با پرش به دنبالش آيد تا به خانه خود در آيد سپس خدا تبارك و تعالى او را فرياد كند:

أيا بنده‌اى كه حقم را عظيم شمردى، بر من سزا است كه تو را گرامى دارم، من بهشتم را بر تو واجب كردم و تو را شفيع بنده‌هاى خود ساختم.

١٣- از امام صادق (ع) فرمود:

هر آينه ديدار از مؤمن در راه رضاى خدا بهتر است از آزاد كردن ده بنده مؤمن و هر كه يك بنده مؤمن آزاد كند هر عضو از او يك عضو آزادكننده را از دوزخ نگهدارى كند تا آنجا كه فرج نگهدارى از فرج كند.

١٤- از امام صادق (ع) فرمود:

هر سه مؤمن كه گرد آيند نزد برادر مؤمنى از خودشان كه از گرامى دارم، من بهشتم را بر تو واجب كردم و تو را شفيع بنده‌هاى خود ساختم.