ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٣٩ - باب دست به هم دادن و مصافحه

١١- رسول خدا (ص) فرمود:

هر گاه بر خورد كرديد با درود و دست به هم دادن با هم برخورد كنيد و چون از هم جدا شويد، به آمرزش جستن، از هم جدا شويد.

١٢- از امام صادق (ع) فرمود:

شيوه مسلمانان بود كه هر گاه با رسول خدا (ص) به جنگى مى‌رفتند و به جاى پر درختى گذر مى‌كردند و سپس از آنجا به فضاى بازى بيرون مى‌شدند، به هم نگاه مى‌كردند و دست هم ديگر را مى‌گرفتند و مصافحه مى‌كردند.

١٣- از امام باقر (ع) كه فرمود:

هر گاه مردى به رفيق خود دست دهد، آنكه در دست دادن بپايد اجر بزرگترى دارد از آنكه دست خود را از ميان دست او مى‌كشد، هلا به راستى كه گناهان فرو مى‌ريزند در ميان آنها تا هيچ گناهى به جا نماند.

١٤- از اسحاق بن عمار، گويد: من خدمت امام صادق (ع) وارد شدم با روى ترش و درهمى به من نگاه كرد، گفتم: چه تو را بر من ديگر گون و خشمگين كرده است؟ فرمود:

آنچه تو را نسبت به برادرانت ديگر گون ساخته، اى اسحق، به من خبر رسيده كه تو دربانانى به در خانه خود نشانده‌اى تا فقراء شيعه را از تو برانند، من گفتم: قربانت، به راستى من از شهرت ترسيدم، فرمود: از شهرت مى‌ترسى و از بلا نمى‌ترسى؟ آيا نمى‌دانى كه چون مؤمنان به هم برخورند و به هم دست بدهند و مصافحه‌