ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٣٧ - باب دست به هم دادن و مصافحه

گرفت و آن را به سختى فشرد، به آن حضرت عرض كردم:

قربانت، مگر من با شما در محمل نبودم؟

فرمود: مگر تو نمى‌دانى كه چون مؤمن يك گردشى كند و سپس دست برادرش را بگيرد، خدا بدانها با لطف خود نگاه كند و پيوسته بدانها متوجه مى‌باشد و مى‌فرمايد: به گناهان كه از آنها فرو ريزند، و گناهان فرو مى‌ريزند، اى ابا حمزه، چنانچه برگ از درخت فرو ميريزند و جدا شوند و گناهى بر آنها نيست.

٨- از هشام بن سالم، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از اندازه جدائى كه مصافحه و دست دادن دارد؟ فرمود:

گردش دور يك نخله خرما است.

٩- از امام باقر (ع) فرمود:

براى مؤمنان شايسته است كه چون يكى از آنها از رفيقش نهان شد به واسطه درختى سپس به هم بر خورند، به هم دست دهند و مصافحه كنند.

١٠- از امام باقر (ع) كه فرمود:

رسول خدا (ص) فرموده است: هر گاه يكى از شما به برادرش برخورد بايد به او سلام كند و به او دست بدهد، زيرا خدا عز و جل بدين روش فرشته‌ها را گرامى داشته، شما هم كار فرشته‌ها را بكنيد.