ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٠٩ - باب خوش خلقى

به خلق خود بخشش مى‌كند، برخى از آن منش است و برخى به تصميم و كسب است، من گفتم: كدام از اين دو بهتر است، فرمود:

آنكه طبع و منش او است بر آن واداشته است نمى‌تواند جز آن كند و آنكه به قصد و كسب خوش خلقى كند بايد به خوبى بر طاعت صبر كند و رنج كشد، پس او بهتر اين دو است.

١٢- فرمود:

به راستى خدا تبارك و تعالى همان ثواب را به بنده خوش خلق مى‌دهد كه به مجاهد در راه خدا مى‌دهد در بامداد و پسين (يعنى مجاهدى كه هميشه در جهاد است).

١٣- فرمود:

به راستى خدا تبارك و تعالى از اخلاق دوستان خود به دشمنانش عاريه داده تا دوستانش با دشمنانش در موقع تسلط آنها و دوران دولت آنها زندگى توانند. در روايت ديگر فرمود:

اگر نه چنين بود هيچ دوست خدا به جا نمى‌گذاشتند جز آنكه او را مى‌كشتند.

١٤- به علاء بن كامل فرمود:

وقتى با مردم در آميزى، اگر توانى با احدى معاشرت نكنى جز آنكه بالا دست او باشى همان كار را بكن (يعنى در احسان بر او جلو باشى) زيرا بسا كه بنده را در عبادت تقصيرى باشد و خدا به وسيله خوش خلقى و خوش رفتارى او را به پايه روزه‌دار و شب زنده‌