ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٦٣ - باب نرمش و رفق

شويد آنها را به منزلگاه مقرر خود فرود آوريد (استراحت دهيد) اگر سرزمين خشك و بى‌گياه باشد زود خود را نجات دهيد و بگذريد و اگر فراوانى و خوشى باشد در آن منزلشان دهيد (مقصود اين است كه نرمش را با حيوانات هم خوب است كه مراعات كرد و منظور از اين كه لاغرند، بيان وضع نوعى مراكب بودند و منظور اين است كه با اين پاكشهاى نزار دو منزل يكى راه طى نكنيد بلكه به موقع آنها را استراحت بدهيد).

١٣- رسول خدا (ص) فرمود:

اگر رفق و نرمش به چشم ديده مى‌شد، آفريده‌اى از آن زيباتر و نيكوتر نبود.

١٤- يكى از دو امام (امام باقر يا امام صادق (ع) فرمود:

به راستى خدا نرمش كن است و نرمش را دوست دارد و از نرمش و لطف او است به شما كه كينه‌هاى شما را خرد خرد بيرون كشد و جدائى دلها را بر اندازد و به راستى كه مى‌خواهد بنده را از دستورى بگرداند و او را وانهد تا به ناسخش برگرداند از اينكه مبادا حق بر او گران آيد.

١٥- رسول خدا (ص) فرمود:

دو كس با هم مصاحبت نكنند جز آنكه مزد بيشتر و محبوب‌تر نزد خدا عز و جل آن كس باشد كه به يار خود نرمش و لطف بيشتر دارد.