ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٩١ - باب نكوهش دنيا و بيان زهد در دنيا

١٠- فرمود:

هر گاه خدا براى بنده‌اى نيكى خواهد، او را به دنيا بى‌رغبت كند و در ديانت فهميده سازد و به عيوب دنيا بينا كند و هر كه را اين خصلتها داده شود، خير دنيا و آخرت به او داده شده، و فرمود:

هيچ كس حق را از درى نجسته كه از در زهد در دنيا بهتر باشد و آن ضد است مر آنچه را دشمنان حق مى‌جويند، گفتم: قربانت، آنها از چه راهى مى‌جويند؟ فرمود: از رغبت به دنيا، و فرمود: آيا شخص پر صبر ارجمندى وجود ندارد، به راستى اين دنيا چند روز اندك بيش نيست، هلا بر شما حرام است كه مزه ايمان را بچشيد تا نسبت به دنيا بى‌رغبت و زاهد شويد.

گويد: و شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود: هر گاه مؤمن خود را از دنيا كنار كشد مقامش بالا رود و شيرينى دوستى خدا را دريابد و نزد دنياداران به ديوانه ماند و همانا به دين مردم حب خدا آميخته و به كارى جز آن دست نيندازند.

گويد: شنيدمش مى‌فرمود: به راستى چون قلب، پاك و مصفا شد، زمين بر او تنگ گردد تا بر فراز رود.

١١- از زهرى محمد بن مسلم بن شهاب، گويد: از على بن الحسين (ع) پرسش شد، كدام عمل نزد خدا عز و جل بهتر است؟

در پاسخ فرمود: هيچ عملى بعد از معرفت خدا عز و جل و معرفت رسول خدا بهتر از بغض دنيا نيست و به راستى براى آن تيره‌هاى بسيار است و براى گناهان هم تيره‌هاى بسيار است، نخست چيزى كه براى آن، خدا نافرمانى شد، كبر و بزرگ منشى است كه نافرمانى شيطان است هنگامى كه سر باز زد و بزرگى به خود بست و