ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٦٤

شده است به اينكه بزرگ‌ترين احياء او رهبرى و هدايت او است، و ظاهر اين است كه «تذلّوه» عطف بر جزاء باشد، و بعضى آن را به همزه استفهام و واو خوانده‌اند از راه انكار، و بعضى بدال از دلالت دانسته‌اند و آن را جواب سؤال مقدرى گرفته‌اند كه ممكن است از ناصبى گدائى كند و غيره، و امام جواب داده كه: اگر مى‌خواهيد او را به سؤال از ناصبى دلالت كنيد او از ناصبى سؤال نمى‌كند زيرا مرگ براى او بهتر است از گدائى نزد دشمن، پس اطعام او احياء او است. از مجلسى (ره)- در قاموس است كه: استبرق، ديباى كلفت است و معرب استرده است، يا ديبائى است كه طلاباف باشد يا پارچه ابريشمين نازك است چون ديبا.

«في ستر من اللَّه» يعنى او را مستور دارد از گناهان يا از عقوبت و عذاب يا از گرفتارى‌ها يا از رسوائى در دنيا و آخرت. از مجلسى (ره)- يا براى او ثواب اين گفتار را بنويسد تا روز قيامت. از مجلسى (ره)- مشهور است كه اين آيه در باره انصار نازل شده است كه مهاجران را در آنچه داشتند بر خود مقدم مى‌داشتند، و از طريق عامه روايت شده است كه در باره امير المؤمنين (ع) نازل شده كه خود و خاندانش سه روز گرسنه ماندند و سپس يك اشرفى وام گرفت و مقداد را ديد و دانست كه او هم گرسنه است و آن را به وى داد و اين آيه با مائده آسمانى براى آن حضرت نازل شد و اين داستان طولانى است كه من آن را در كتاب كبير (بحار الانوار) نقل كردم و بر هر دو وجه حكم آن عمومى است و در غير مورد نزول هم جارى است. از مجلسى (ره)- اختصاص به هفتاد اين است كه اگر از آن تجاوز كند متجاهر به فسق گردد و ديگر احترامى براى او باقى نماند