فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٨ - احكام وديعه

اجر صدقه از آن غرامت دهنده مى‌باشد؛ و أقرب آن است كه حكم لقطه درباره چنين مالى جارى مى‌شود، يعنى مى‌تواند يكى از سه كار را انجام دهد:

الف- آن مال را به صورت امانت شرعى نزد خود نگهدارد.

ب- آن مال را از طرف صاحبش صدقه بدهد.

ج- آن مال را تملّك نمايد.

٦١- هرگاه امانت‌دار از سرقت يا تلف شدن امانت بترسد، واجب است آن را به صاحبش برگرداند؛ و اگر به صاحبش دسترسى ندارد، بايد مال را به وكيل او برساند؛ و اگر اين كار هم برايش مقدور نمى‌باشد، بايد مال را به حاكم شرع تحويل دهد؛ و اگر به حاكم شرع هم دسترسى ندارد يا امانت نزد حاكم شرع نيز در معرض تلف مى‌باشد، بايد آن را به دست فرد امين و مورد اعتمادى كه توان نگهداريش را دارد بسپارد.

٦٢- هرگاه امانت‌دار بر اثر بيمارى يا علت ديگر نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند، بايد امانت را به مالك آن و يا به وكيل عام يا وكيل خاص او تحويل دهد؛ و اگر به آنها دسترسى ندارد، بايد امانت را به حاكم شرع تحويل دهد؛ و با عدم دسترسى به حاكم شرع، بايد با حضور چند شاهد به گونه‌اى درباره امانت وصيّت كند كه در حفظ آن مؤثر باشد، مثلًا مالك و جنس و صفت امانت و نيز محلّى كه امانت را در آن گذاشته است در وصيّت بيان كند؛ و صرف اينكه بگويد يا بنويسد كه امانتى نزد من مى‌باشد كفايت نمى‌كند؛ و اگر به وظائف مذكور عمل نكند، ضامن است؛ البته اگر وارث امين و مورد وثوقى دارد كه از وجود امانت و محل آن با خبر است، بنابر اقوى وصيّت به امانت لازم نيست.

٦٣- اگر امانت‌دار با ديدن نشانه‌هاى مرگ در خود، به وظيفه‌اى كه در فقره قبل گفته شد عمل نكند، چنانچه آن امانت از بين برود، بايد عوض آن را به صاحبش بدهد، اگرچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد و يا مرض او خوب شود و يا بعد از مدتى پشيمان شود و وصيت كند.

٦٤- بر امانت‌دار جائز است مسافرت غير ضرورى برود و وديعه را نزد اهل و عيال‌