فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٥ - قسم اول - راهى كه جلويش باز است و در رو مىباشد

بسته شود. ٣- ظاهراً كندن سرداب در معابر عمومى با ديوار و سقفى محكم كه خطرى براى عابرين به وجود نياورد اشكال ندارد.

٤- تصرف در راههاى عمومى- نظير ساخت بالكن، باز كردن درب و پنجره و نصب ناودان به طرف آن، و ...- در صورتى كه ضرر به عابرين نرساند، اشكالى ندارد، و كسى نمى‌تواند مانع ديگرى از چنين تصرفاتى شود، حتى كسى كه خانه‌اش مقابل خانه شخص متصرف است.

٥- جادّه‌ها و كوچه‌ها هرچند از مباحاتند و داراى صاحب معيّن و معلوم نمى‌باشند ولى بنابر احتياط جائز نيست بر بالاى آنها اطاق بسازند يا طاق بزنند.[١]

٦- كوچه و خيابان و جاده عمومى هرچند براى عبور عموم مردم ايجاد شده و منفعتش در اصل براى رفت و آمد در آن است؛ ولى اگر كسى بخواهد از آن استفاده ديگرى كند- مثلًا در آنجا بنشيند يا بخوابد يا نماز بخواند و يا كار ديگرى از اين قبيل انجام دهد- اشكال ندارد، به شرط اينكه بنابر احتياط كسى از كار او ضرر نبيند و مزاحم رهگذران هم نباشد.

٧- در جواز نشستن بدون ضرر در معابر عمومى فرقى نمى‌كند كه نشستن به منظور استراحت و تَنزُّه و تفرج باشد يا براى كاسبى و داد و ستد، البته به شرط اينكه در نقطه گشاده راه بنشينند و يا اگر ميدانى دارد در آن ميدان بنشيند، كه در اين صورت كسى نمى‌تواند فردى كه در آنجا نشسته است را به زور بلند كند.

٨- با نظر به فقره قبل چنانچه كسى براى هدفى نظير استراحت و رفع خستگى يا ...

در نقطه‌اى از راه بنشيند و سپس برخيزد و به جاى ديگر برود، چنانچه به منظور استراحت و امثال آن در آنجا نشسته بود با منتقل شدنش حقش باطل مى‌شود، در نتيجه ديگران مى‌توانند در آنجا بنشينند و همچنين است اگر به خاطر حرفه و معامله‌اى بطور

[١] - به بيانى كه در جلد ٦، صفحه ١٣٥، پاورقى فقره( ٥٣) بيان گرديد.