فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩ - احكام وديعه

احكام وديعه‌

٣٠- وديعه از عقود غير لازمه است و طرفين آن- مالك و امين- هر وقت كه بخواهند هركدام به تنهايى مى‌توانند آن را بهم بزنند، پس هرگاه صاحب مال بخواهد امانت را پس بگيرد، مجاز است و نبايد امين از دادن مال به او خوددارى ورزد و هرگاه امين بخواهد امانت را برگرداند، صاحب مال نبايد از دريافت آن خوددارى نمايد.

٣١- اگر مستودَع- امين- يك جانبه عقد را بهم بزند، وديعه منفسخ مى‌شود و امانت مالكى ملغى‌ مى‌گردد و مال به صورت امانت شرعى‌[١] در دست امين مى‌ماند و بر او واجب است مال را به صاحبش يا به وكيل و قائم مقامش تحويل دهد و يا به آنها اطلاع دهد كه امانت را تحويل بگيرند؛ و اگر امين بدون عذر شرعى يا عقلى از برگرداندن مال يا رساندن اطلاع سهل انگارى كند و مال تلف شود، ضامن است.

٣٢- اگر مالى را نزد نابالغ يا ديوانه وديعه بگذارند و مال نزد آن نابالغ يا ديوانه تلف شود، او ضامن نيست، حتى اگر شخصاً مال را تلف كرده باشد؛ بلى، در صورتى كه‌

[١] - معناى امانت مالكى و امانت شرعى در صفحه ١١ از همين جلد، ضمن تيتر« اقسام امانت» بيان گرديده‌است.